Un Altro Colpo Di Tosse
Forti di incomprensioni instabili
a dichiarare infermità costanti e inopportune.
Soffro qui ora,ma solo un altro colpo di tosse
farà contento il mio respiro.
Prese d'assalto le rampe d'accesso
per i banchi del mercato di idiozie,
proposte vecchie come le mie scarpe
e ancora tosse non cancellerà
innumerevoli giochi di prestigio,
non conto più le volte che ho assaggiato
delle menzogne il duro colpo.
Resto amaro in bocca,insisto
la fine che diventa ragione e libertà
Difficile spiegare quando dico che le morali
si attaccano sui miei pensieri e
rendono il tutto cosi' umano e fragile
Tutte le volte distruggono i miei desideri
e vincono sulla mia rabbia
e uccidono l'umiltà.
Il sole scolorisce i manifesti ai muri,
il tempo che si porta frasi e uomini all'oblio
e il mare che si ingoia facce,danze e falsità
e le risputa in una nuova identità
Non perderò il mio tempo impegnando i miei pensieri
facendo lunghe attese per diritti e poi doveri,
scervellandomi per dare soluzione transitorie,
impegnandomi in promesse sul domani che è già scritto
e non venirmi a dire che è in eccesso,
che il vento porterà via le mie frasi,
che la pioggia laverà via le mie colpe,
se io sento chiaramente per il male
che ho alla testa e nelle orecchie
che attorno esplode fantasia e ritorna.
Een Andere Hoestbui
Vol van instabiele misverstanden
om constante en ongepaste kwalen te verklaren.
Ik lijd hier nu, maar nog een hoestbui
zal mijn adem blij maken.
Aangevallen de opgangen
door de marktkramen van onzin,
voorstellen zo oud als mijn schoenen
en nog steeds zal de hoest niet wegpakken
ontelbare goocheltrucs,
ik tel niet meer hoe vaak ik
de harde klap van leugens heb geproefd.
Ik blijf met een bittere nasmaak, ik hou vol
de afloop die reden en vrijheid wordt.
Moelijk uit te leggen als ik zeg dat de moraal
zich hecht aan mijn gedachten en
het alles zo menselijk en kwetsbaar maakt.
Telkens weer vernietigen ze mijn verlangens
en overwinnen mijn woede
en doden de nederigheid.
De zon vervaagt de posters op de muren,
de tijd die zinnen en mensen in de vergetelheid brengt
en de zee die gezichten, dansen en valsheid opslokt
en ze uitspuugt in een nieuwe identiteit.
Ik zal mijn tijd niet verdoen met het bezet houden van mijn gedachten
met lange wachttijden voor rechten en dan plichten,
filosoferend om tijdelijke oplossingen te vinden,
me engageren in beloftes over een morgen die al geschreven is
en kom niet zeggen dat het te veel is,
dat de wind mijn zinnen zal meenemen,
dat de regen mijn schuld weg zal spoelen,
als ik duidelijk voel voor het duister
dat ik in mijn hoofd en oren heb
waarom rondom de fantasie ontploft en terugkomt.