Brestir
Djúpt í fylgsnum hugar
sorginni hann leynir
á hana ekkert dugar
kosti enga greinir
sama hvað hann reynir
Áhrif hefur á hans
ákvarðanir allar
sjást í skini mánans
brestir hans og gallar
myrkrið til hans kallar
Deginum feginn hann er
stund milli stríða
en er dagur hallandi fer
aftur er þjakaður kvíða
Slikju næturinnar
umvafinn hann liggur
fangi sorgar sinnar
hugsar bara hyggur
hrakinn bæði og hryggur
Sú hugsun liggur, læðist
að ófreskja hans vanda
sem stjórnlaust áfram æðir
um sálarinnar sanda
að endingu mun granda
Deginum feginn hann er
stund milli stríða
en er dagur hallandi fer
aftur er þjakaður kvíða
vikingur
Rasgar
Profundo en lo más profundo de su mente
él esconde su dolor
nada le sirve
ninguna salida
no importa lo que intente
Todas sus decisiones
se ven en el brillo de la luna
sus grietas y defectos
la oscuridad lo llama
Él está feliz durante el día
tiempo entre las batallas
pero cuando el día se desvanece
el miedo vuelve a atormentarlo
Envuelto en la oscuridad de la noche
él yace atrapado
en su prisión de tristeza
solo piensa y reflexiona
abatido y desanimado
Ese pensamiento persiste, se arrastra
para empeorar su angustia
como fluye sin control
a través de los desiertos de su alma
al final, todo se desmoronará
Él está feliz durante el día
tiempo entre las batallas
pero cuando el día se desvanece
el miedo vuelve a atormentarlo
vikingo