395px

Déjanos Ver

Árstíðir

Látum Okkur Sjá

Þor' ekki að snerta
þori ekki að fá
móðan á glerinu hún fær mig til að sjá
fegurð þess er skilur þann
sem geymir hræddan man
mér fannst ég eitt sinn þekkja hann

Eilífðin hún skilur ein
litrof tilfinninga, mildar mein

Seinna meir munt þú vita hvar ég er
aldrei aftur ég sést nema fari á betri veg
snert'ei lengur það, sem að ekki er
værum rómi ég sýng til þín
taktu í taumana

Sönn er sú saga
en braust þó ekk' úr skel
mikið er það undarlegt að líða sjaldan vel
túngumál tímans er víst óútskýranlegt
ég honum framtíð mína sel

Heimurinn hann skilur einn
að myrkursins vegur er beinn

Seinna meir muntu vita hver ég er
aldrei aftur ég sést nema af-villilst ég
snert'ei lengur það sem ég ekki sé
værum rómi nú sýng til þín
gríftu í taumana


vikingur

Déjanos Ver

No me atrevo a tocar
no me atrevo a recibir
cansado en el vidrio ella me hace ver
la belleza que entiende a aquel
que guarda al hombre asustado
una vez pensé que lo conocía

La eternidad entiende sola
un flujo de emociones, alivia el dolor

Más tarde sabrás dónde estoy
nunca más nos veremos a menos que vaya por un mejor camino
no toques más lo que no es
en la calma me inclino hacia ti
toma las riendas

Verdadera es esa historia
pero no se derramó de la copa
es extraño pasar raramente bien
e lenguaje del tiempo es ciertamente inexplicable
le doy mi futuro

El mundo entiende solo
que el camino de la oscuridad es recto

Más tarde sabrás quién soy
nunca más nos veremos a menos que me pierda
no toques más lo que no veo
en la calma ahora me inclino hacia ti
agárrate de las riendas

vikingo

Escrita por: