Tu Perdicion
En un rincón del arrabal la vi rogar
Y sus ojitos verde mar
Tenían huellas de llorar
Marchita flor que ya perdiera su color
Por un capricho del amor
Que la llevo a la perdición
Sola quedo desamparada y sin amor
Y solo dios sabré si tiene salvación
Y en un rincón del arrabal
Tendrá que estar su corazón
No puede amar
Ha de morir sin olvidar
Tan solo yo que la quería y la adore
Al verla así también llore
Como en la noche en que se fue
Jouw Verdoemenis
In een hoek van de achterbuurt zag ik haar smeken
En haar oogjes, groen als de zee
Hadden sporen van het huilen
Verdorde bloem die haar kleur al had verloren
Door een grill van de liefde
Die haar naar de verdoemenis leidde
Alleen bleef ze, verlaten en zonder liefde
En alleen God weet of ze redding heeft
En in een hoek van de achterbuurt
Zal haar hart moeten zijn
Ze kan niet liefhebben
Ze zal sterven zonder te vergeten
Alleen ik, die haar wilde en aanbidde
Toen ik haar zo zag, huilde ik ook
Zoals in de nacht dat ze wegging