Inquietação
Quem se deixou escravizar
E, no abismo, despencar
De um amor qualquer
Quem, no aceso da paixão
Entregou o coração
À uma mulher
Não soube o mundo compreender
Nem a arte de viver
Nem chegou, mesmo de leve, a perceber
Que o mundo é sonho, fantasia
Desengano, alegria
Sofrimento, ironia
Nas asas brancas da ilusão
Nossa imaginação
Pelo espaço, vai, vai, vai
Sem desconfiar
Que mais tarde cai
Para nunca mais voar
Onrust
Wie zich heeft laten verstrikken
En in de afgrond is gevallen
Van een willekeurige liefde
Wie, in de gloed van de passie
Zijn hart heeft gegeven
Aan een vrouw
Kon de wereld niet begrijpen
Of de kunst van het leven
En merkte zelfs niet, heel even, dat
De wereld een droom is, fantasie
Bedrog, vreugde
Lijden, ironie
Op de witte vleugels van illusie
Vlucht onze verbeelding
Door de ruimte, gaat, gaat, gaat
Zonder argwaan
Dat het later valt
Om nooit meer te vliegen