Hibari
だいじなものをいつもわたしはまちがえるの
daiji na mono wo itsumo watashi wa machigaeru no
ほほえみにみななにかをかくしてる
hohoemi ni mina nanika wo kakushiteru
もうだれもしらないやくそくがひとつ
mou daremo shiranai yakusoku gahitotsu
ものがたりのはじまりとおわりをつないでた
monogatari no hajimari to owari wo tsunaideta
よびあっているようなひばりのこえだけとおく
yobiatteiru you na hibari no koe dake tooku
くものむこうへそうげんにやさしいかげをのこして
kumo no mukou e sougen ni yasashii kage wo nokoshite
ねえほんとうはいつだってひかりのなかにいたよね
nee hontou wa itsudatte hikari no naka ni ita yo ne
あいのかたちをみつけにゆくの
ai no katachi wo mitsuke ni yuku no
はねをやすめることをひばりはしらないの
hane wo yasumeru koto wo hibari wa shiranai no
ひたむきなかぜをえらんでてんたかく
hitamuki na kaze wo erande ten takaku
たいようのもとへとかけあがるようだと
taiyou no moto e to kakeagaru you da to
こどもたちがゆびさしたひかりのみちしるべそらへ
kodomo tachi ga yubi sashita hikari no michishirube sora e
なつかしくあどけないかなしみをすててゆこう
natsukashiku adokenai kanashimi wo sutete yukou
ひとすじそらへまいあがるつばさにこころをのせて
hitosuji sora e maiagaru tsubasa ni kokoro wo nosete
ねえほんとうはいつだってひとりはさびしいからね
nee hontou wa itsudatte hitori wa sabishii kara ne
だいじなものはひとつじゃないの
daiji na mono wa hitotsu janai no
よびあっているようなひばりのこえだけとおく
yobiatteiru you na hibari no koe dake tooku
くものむこうへそうげんにやさしいかげをのこして
kumo no mukou e sougen ni yasashii kage wo nokoshite
ねえほんとうはいつだってひかりのなかにいたよね
nee hontou wa itsudatte hikari no naka ni ita yo ne
ただみつきたいこころがあるの
tadamitsukitai kokoroga aru no
あいのかたちをみつけにゆくの
ai no katachi wo mitsuke ni yuku wo
Hibari
Belangrijke dingen maak ik altijd verkeerd
Achter glimlachen verbergt iedereen iets
Er is een belofte die niemand meer kent
Die het begin en het einde van een verhaal verbond
Het lijkt wel alsof de stem van de leeuwerik roept, zo ver
Achter de wolken laat het een zachte schaduw achter in de weide
Hé, eigenlijk was ik altijd al in het licht, toch?
Ik ga op zoek naar de vorm van de liefde
De leeuwerik weet niet wat het is om zijn vleugels uit te rusten
Kies de oprechte wind en stijg hoog de lucht in
Het lijkt wel een vlucht naar de zon
De kinderen wijzen naar het pad van het licht in de lucht
Laten we de nostalgische, onschuldige verdriet achterlaten
Met één rechte lijn stijgt de vleugel omhoog, ons hart erop geplaatst
Hé, eigenlijk is alleen zijn altijd zo eenzaam
Belangrijke dingen zijn niet maar één ding
Het lijkt wel alsof de stem van de leeuwerik roept, zo ver
Achter de wolken laat het een zachte schaduw achter in de weide
Hé, eigenlijk was ik altijd al in het licht, toch?
Simpelweg heb ik een hart dat wil ontdekken
Ik ga op zoek naar de vorm van de liefde