Nú Hann Blæs
Vindurinn mig vekur
og veltir sér af stað
En sólin nær mér situr
já hún situr öllu nær
Og geislar hennar glæðast
af gjöfum þess sem er
Visku sína vakti
og veitti farveg í
Í fljótið sem var forðum
Yfirfullt af öllu því
Sem ég átti einu sinni
vefur örmum faðmar mig
Í lífsins grænu lautu
rennur lækur undurtær
Og sólarinnar máttur
er meiri en í gær
Til himins nú sig hefur
og hærr´a á loft ég fer
Nú hann blæs og með vindi bærist
bjöguð en merkileg sýn
Því í stormi hrærist
hugsunin mín
El Viento Sopla Ahora
El viento me despierta
y se pone en marcha
Pero el sol cerca de mí se sienta
sí, está muy cerca de todo
Y sus rayos brillan
con los regalos de lo que es
Despertó su sabiduría
y trazó un camino
En el río que solía ser
lleno de todo aquello
Que una vez poseí
la red de brazos me abraza
En el verde valle de la vida
fluye un arroyo mágico
Y el poder del sol
es mayor que ayer
Hasta el cielo ahora se inclina
y más alto en el aire me elevo
Ahora él sopla y con el viento se lleva
una visión extraña pero notable
Porque en la tormenta se agita
mi pensamiento