Nú Hann Blæs
Vindurinn mig vekur
og veltir sér af stað
En sólin nær mér situr
já hún situr öllu nær
Og geislar hennar glæðast
af gjöfum þess sem er
Visku sína vakti
og veitti farveg í
Í fljótið sem var forðum
Yfirfullt af öllu því
Sem ég átti einu sinni
vefur örmum faðmar mig
Í lífsins grænu lautu
rennur lækur undurtær
Og sólarinnar máttur
er meiri en í gær
Til himins nú sig hefur
og hærr´a á loft ég fer
Nú hann blæs og með vindi bærist
bjöguð en merkileg sýn
Því í stormi hrærist
hugsunin mín
Nu blaast hij
De wind wekt me
en draait in beweging
Maar de zon die me bereikt
ja, zij zit dichterbij
En haar stralen gloeien
van de gaven die er zijn
Haar wijsheid wekte
en bood een stroom aan
In de rivier die ooit was
Vol met alles wat ik had
Wat ik ooit bezat
weven haar armen om me heen
In het groene veld van het leven
stroomt de beek onder mijn voeten
En de kracht van de zon
is groter dan gisteren
Naar de hemel stijgt hij nu
en hoger de lucht ga ik in
Nu blaast hij en met de wind vecht
vervormd maar opmerkelijk zicht
Want in de storm roert
mijn gedachten