Tegen beter weten in
Ik was klein en ons tuintje was de wereld
Een zandbak met een schutting eromheen
Wat erachter was, dat mocht ik zelf verzinnen
Een grote tuin vol bloemen en een zon die altijd scheen
En dat bleef zo, al ontdekte ik ook later
Dat er niets was, dan wat onkruid en wat puin
Want de werkelijkheid heeft immers niets te maken
Met die zelfbedachte echte bloementuin
Van de wereld was die schutting wel het einde
Van mijn eigen wereld was hij het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in
Op het lyceum zat ik jarenlang gevangen
Als een vreemde vage vlinder in de klas
In mijn dagboek schreef ik wilde toekomstdromen
Want na het eindexamen begon het leven pas
En al liep ik later eenzaam vele blauwtjes
Ergens op een koude kamer in de stad
Ik wist zeker: morgen zou het echt beginnen
Het grootse leven dat ik voor me had
Het van vroeger was vandaag altijd het einde
Van iets beters en iets nieuws steeds het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in
En zo kwam ik steeds bij weer een nieuwe schutting
Met daarachter weer een ander paradijs
En steeds bleek dat weer een veld vol distels
En zo werd ik langzaam ouder en heel erg langzaam wijs
Maar al ben ik dan toch wat men noemt volwassen
En schuttingen, daar kijk ik overheen
Wanneer ze zeggen: eens wordt alles anders
En eens, dan worden alle mensen een
En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dat zal ik dan onmiddellijk geloven
Tegen beter weten in
Er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dat zal ik altijd wel geloven
Tegen beter weten in
Tegen beter weten in
Tegen beter weten in
Tegen beter weten in
Contra todo pronóstico
Era pequeño y nuestro jardín era el mundo
Un arenero con una cerca a su alrededor
Lo que había detrás, lo podía imaginar
Un gran jardín lleno de flores y un sol que siempre brillaba
Y así fue, aunque más tarde descubrí
Que no había nada más que maleza y escombros
Porque la realidad no tiene nada que ver
Con ese jardín de flores verdadero que imaginé
Del mundo, esa cerca era el límite
De mi propio mundo, era el comienzo
Y ahí seguía creyendo
Contra todo pronóstico
En el liceo estuve atrapado durante años
Como una extraña mariposa en la clase
En mi diario escribía sueños futuros salvajes
Porque después de la graduación la vida comenzaría
Y aunque más tarde tuve muchos desengaños
En alguna fría habitación de la ciudad
Estaba seguro: mañana realmente empezaría
La gran vida que tenía por delante
Lo de antes siempre era el final de hoy
El comienzo de algo mejor y nuevo siempre
Y ahí seguía creyendo
Contra todo pronóstico
Y así llegaba siempre a una nueva cerca
Con otro paraíso detrás
Y resultaba ser un campo lleno de cardos
Y así, lentamente, envejecía y me hacía sabio
Pero aunque ahora soy lo que llaman adulto
Y las cercas, las miro por encima
Cuando dicen: todo cambiará algún día
Y algún día, todos serán uno
Y no hay fin en el último final
Sólo un eterno nuevo comienzo
Eso es lo que creeré de inmediato
Contra todo pronóstico
No hay fin en el último final
Sólo un eterno nuevo comienzo
Eso siempre lo creeré
Contra todo pronóstico
Contra todo pronóstico
Contra todo pronóstico
Contra todo pronóstico