Sin Caballo Y En Montiel
(Milonga)
Pasé de largo por Tala,
detenerme, ¿ para qué ¿.
Pasé de largo por Tala,
detenerme, ¿ para qué ¿.
De poco vale un paisano,
sin caballo y en Montiel.
De poco vale un paisano,
sin caballo y en Montiel.
Crucé por Altamirano,
por Sauce Norte crucé:
barro negro y huellas hondas,
como endenantes hallé.
De recuerdos y caminos,
un horizonte abarqué.
Lejos se fueron mis ojos,
como rastreando el ayer.
Climaco Acosta ya muerto,
Cipriano Vila también.
Climaco Acosta ya muerto,
Cipriano Vila también.
Dos orcones entrerrianos,
y una amistad sin revés.
Por eso, pasé de largo,
detenerme, ¿ para qué ¿.
De poco vale un paisano,
sin caballo y en Montiel.
Sin canto pasaba el río,
¿ para qué lo iba a tener ¿.
Sin canto pasaba el río,
¿ para qué lo iba a tener ¿.
Ancho camino de fugas,
callado tiene que ser.
Con mirada de otros años,
y otros tiempos contemplé,
sobre un mangrullo de talas,
el palmeral de Montiel.
La sombra de mi caballo,
junto al río divisé.
La sombra de mi caballo,
junto al río divisé.
Se me arrollaba en el alma,
las leguas que anduve en él.
Por eso, pasé de largo,
detenerme, ¿ para qué ¿.
De poco vale un paisano,
sin caballo y en Montiel.
En la orilla montielera,
tuve un rancho alguna vez.
En la orilla montielera,
tuve un rancho alguna vez.
Lo habrá volteado el olvido,
será tapera, no sé.
En la orilla montielera,
tuve un rancho alguna vez.
Por eso, pasé de largo,
detenerme, ¿ para qué ¿.
De poco vale un paisano,
sin caballo y en Montiel.
Zonder Paard En In Montiel
(Milonga)
Ik reed voorbij Tala,
waarom zou ik stoppen?
Ik reed voorbij Tala,
waarom zou ik stoppen?
Een boer is weinig waard,
zonder paard en in Montiel.
Een boer is weinig waard,
zonder paard en in Montiel.
Ik stak over Altamirano,
ik stak over Sauce Norte:
zwart modder en diepe sporen,
zoals ik eerder vond.
Van herinneringen en wegen,
om een horizon te omarmen.
Ver weg gingen mijn ogen,
als een zoektocht naar het verleden.
Climaco Acosta is al dood,
Cipriano Vila ook.
Climaco Acosta is al dood,
Cipriano Vila ook.
Twee vrienden uit Entre Ríos,
en een vriendschap zonder ommekeer.
Daarom reed ik voorbij,
waarom zou ik stoppen?
Een boer is weinig waard,
zonder paard en in Montiel.
Zonder gezang stroomde de rivier,
waarom zou ik het hebben?
Zonder gezang stroomde de rivier,
waarom zou ik het hebben?
Een brede weg van ontsnappingen,
moet stil zijn.
Met de blik van andere jaren,
en andere tijden bekeek ik,
bovenop een uitkijkpunt van bomen,
de palmbomen van Montiel.
De schaduw van mijn paard,
zag ik naast de rivier.
De schaduw van mijn paard,
zag ik naast de rivier.
Het rolde door mijn ziel,
de mijlen die ik met hem aflegde.
Daarom reed ik voorbij,
waarom zou ik stoppen?
Een boer is weinig waard,
zonder paard en in Montiel.
Aan de Montiel-oever,
had ik ooit een hut.
Aan de Montiel-oever,
had ik ooit een hut.
De vergetelheid heeft het misschien omvergeworpen,
het zal een ruïne zijn, ik weet het niet.
Aan de Montiel-oever,
had ik ooit een hut.
Daarom reed ik voorbij,
waarom zou ik stoppen?
Een boer is weinig waard,
zonder paard en in Montiel.