La Copla
Pescador de mar adentro
Mi amigo siempre cantaba.
Un día volvió su copla
Con el adiós de la barca.
Vi correr sangre minera
Por un pan endurecido.
junto á la mano crispada
la luna se volvió trigo.
No me dé penas la vida,
Me sobra con la que tengo.
Como el quebracho del monte
Sobre el hachazo florezco.
Trabaja el indio en la piedra
Su socavón de silencio,
Y á su sombra se cobija
Mi corazón cancionero.
Lo siento gemir al viento
Cruzando montes de espinas.
Salgo al camino y le grito
Para servirle de guía.
Allá por el cielo arriba
Va la luna lastimada,
Como una copla perdida
Que ya no tiene guitarra.
Trabaja el indio en la piedra
Su socavón de silencio.
Y á su sombra se cobija
Mi corazón cancionero.
De Liedjeszanger
Vissers van diep in de zee
Zong mijn vriend altijd mee.
Op een dag kwam zijn lied terug
Met het afscheid van de boot.
Ik zag mijn bloed door de aarde stromen
Voor een stuk hard brood.
Naast de gekromde hand
Veranderde de maan in graan.
Laat het leven me geen verdriet doen,
Ik heb al genoeg van wat ik heb.
Als de quebracho in het bos
Bloei ik op na de houw.
De indiaan werkt in de steen
Zijn mijn van stilte,
En in zijn schaduw schuilt
Mijn hart vol liederen.
Ik hoor het winden zuchten
Over doornen bergen heen.
Ik ga de weg op en roep
Om hem te dienen als gids.
Daarboven in de lucht
Gaat de gewonde maan,
Als een verloren lied
Dat geen gitaar meer heeft.
De indiaan werkt in de steen
Zijn mijn van stilte.
En in zijn schaduw schuilt
Mijn hart vol liederen.