Romance de La Luna Tucumana
Bajo el puñal del invierno
Murió en los campos la tarde
Con su tambor de desvelos
Salió la luna a rezarle
Rezos en la noche blanca
Tañen las arpas del aire
Mientras le nacen violines
A los álamos del valle
Zamba de la luna llena
Baila la noche en las calles
Con su pañuelo de esquinas
Y su ademán de saudades
Se emponchan de grises nieblas
Los verdes cañaverales
Y caminan los caminos
Con su escolta de azahares
La noche llena de arpegios
La copa de los nogales
El tamboril de la luna
Cuelga su copla en el aire
Mi corazón bate palmas
Con las manos de mi sangre
Mientras cansada, la luna
Se duerme sobre los valles
Romance van de Tucumaanse Maan
Onder de dolk van de winter
Stierf de middag op de velden
Met zijn trommel van slapeloze nachten
Kwam de maan te bidden
Gebeden in de witte nacht
Klinken de harpen van de lucht
Terwijl violen geboren worden
Bij de populieren van het dal
Zamba van de volle maan
Danst de nacht op de straten
Met zijn zakdoek van hoeken
En zijn gebaar van verlangen
Ze worden omhuld door grijze nevels
De groene suikerrietvelden
En de paden lopen verder
Met hun escorte van sinaasappelbloesems
De nacht vol arpeggio's
De kroon van de walnotenbomen
De trommel van de maan
Hangt zijn lied in de lucht
Mijn hart klapt in de handen
Van mijn bloed
Terwijl de maan, moe
In slaap valt over de valleien