Vidala Del Silencio
(vidala)
Cierta vez en la mañana de un país de montañas
azules, miraba yo esas nubes pequeñas, que suelen
quedar como prendidas de las piedras en la mitad
del cerro. El aire, ausente. Mas arriba, un cielo azul,
abajo, la tierra dura, y cálida.
Alguien me dijo unas raras palabras refiriéndose
a esas nubecitas blancas, quizá lejanas ya, que
embellecían el paisaje...
Eso, que usted está mirando, no son nubes, amigo.
Yo creo que son vidalas olvidadas, esperando que
alguien comprenda su silencio, entienda su palabra,
intuya su canción.
Poco tiempo después de ese momento que no se puede
traducir cabalmente, porque está más allá de nuestro
entendimiento, nació la vidala del silencio.
Vidala Van de Stilte
(vidala)
Op een ochtend in een land van bergen
blauw, keek ik naar die kleine wolkjes, die vaak
blijven hangen als vastgekleefd aan de stenen in het
midden van de heuvel. De lucht, afwezig. Boven, een
blauwe lucht, beneden, de harde, warme aarde.
Iemand zei me vreemde woorden over
die witte wolkjes, misschien al ver weg, die
de omgeving sierden...
Dat, wat je kijkt, zijn geen wolken, vriend.
Ik geloof dat het vergeten vidalas zijn, die wachten tot
iemand hun stilte begrijpt, hun woorden verstaat,
hun lied intuïtief aanvoelt.
Kort na dat moment dat niet precies te
vertalen is, omdat het verder gaat dan ons
begrip, werd de vidala van de stilte geboren.