La Arribeña
(Zamba)
Zambita arribeña,
¡de dónde vendrás...!
Quién sabe qué ausencias y qué nostalgias
llorarás...
Allá en las quebradas
y en el pajonal
se estira tu canto como un lamento
del piegral.
Por esos cerros se llevan los vientos
los tristes acentos de mi soledad...
A veces, el llanto
se vuelve canto
en el andar...
¡aura!
A veces, el llanto
se vuelve canto
en el andar.
Zambita arribeña,
tal vez un amor
te dió tristeza que en estos tiempos
sufro yo.
Caminos andando
quien sabe por que...
Igual que la zamba,con un recuerdo
viviré.
Por esos cerros se llevan los vientos
los tristes acentos de mi soledad...
¡aura!
A veces, el llanto
se vuelve canto
en el andar.
De Arribeña
(Zamba)
Zambita arribeña,
waar kom je vandaan...!
Wie weet welke afwezigheden en welke nostalgieën
je zult huilen...
Daar in de kloven
en in het riet
strekt je zang zich uit als een klaagzang
van de voetreis.
Over die bergen nemen de winden
de treurige klanken van mijn eenzaamheid mee...
Soms wordt het huilen
weer een lied
onderweg...
¡aura!
Soms wordt het huilen
weer een lied
onderweg.
Zambita arribeña,
misschien heeft een liefde
je verdriet gegeven dat ik in deze tijden
lijd.
Wandelend op wegen
wie weet waarom...
Net als de zamba, met een herinnering
zal ik leven.
Over die bergen nemen de winden
de treurige klanken van mijn eenzaamheid mee...
¡aura!
Soms wordt het huilen
weer een lied
onderweg.