Mentis Penetralia
To dziwne ¿e jeszcze czujê
kiedy serce skute zimnymi palcami lodu
a wewn±trz jest tylko bezmiar pustki
nie pamiêtam niczego od tamtej chwili
s³yszê tylko g³osy wzywaj±ce imiê cz³owieka
którego ju¿ nie ma
utopi³ swe pragnienia w cyklonie gniewu
siedzê w ciemno¶ci
w odwiecznym krêgu
nakre¶lonym przez g³upców
jestem pasierbem nocy
s³oñce ju¿ dawno spoczywa
w trumnie mych d³oni
ju¿ nigdy dla mnie nie wzejdzie
tylko macocha mnie tuli
gdzie jest mój ¶wiat
czy szlak ma kres
pytania odbijaj± siê echem
w opustosza³ym gmachu mej duszy
czasem przychodzi do mnie ¶mieræ
nigdy nic nie mówi
s³ychaæ tylko smiech
ona szydzi
nie chce mnie zabraæ
jednak da³a mi co¶
nie skoñczon± czerñ konania
przy samych wrotach do ¿ycia
stworzy³em swój w³asny przybytek
¶wi±tynia rzeczy
¿±dza i zaspokojenie bez uczuæ
zdoby³em wiedzê
obali³em dogmat
robaki
ja b³azen
wielki k³amca
pozna³em prawdê najwy¿sz±
nie ma ¿ycia przed ¶mierci±.
Mentis Penetralia
Es extraño que todavía sienta
cuando el corazón está congelado por dedos de hielo
y dentro solo hay un vacío sin fin
no recuerdo nada desde ese momento
solo escucho voces llamando el nombre de un hombre
que ya no está
ahogó sus deseos en un ciclón de ira
me siento en la oscuridad
en un círculo eterno
dibujado por tontos
soy el hijastro de la noche
el sol ya hace mucho que descansa
en el ataúd de mis manos
nunca volverá a salir para mí
solo la madrastra me abraza
dónde está mi mundo
tiene el camino un fin
las preguntas resuenan
en el edificio vacío de mi alma
a veces la muerte viene a mí
nunca dice nada
solo se escucha la risa
ella se burla
do no quiere llevarme
pero me dio algo
un inacabado final de condena
en las mismas puertas de la vida
creé mi propio refugio
santuario de cosas
poder y satisfacción sin sentimientos
adquirí conocimiento
derroqué el dogma
gusanos
yo el bufón
gran mentiroso
conocí la verdad suprema
no hay vida antes de la muerte.