Ēnā
Tik daudz silta aukstiem ļaudīm dots
Bet pie tuviem atnaac iztukšots
Citu acīm skaisti izgleznots
Bet viens piliens paarvērš Tevi toņos melnbaltos
Un taa lēnaam, lēnaam kļuusti mēmaaks
Lēni lēnaam, lēnaam paliec ēnaa
Tu domaa vēlaak, vēlaak nedaudz vēlaak
Un taa lēnaam, lēnaam paliec ēnaa
Meitiņ klusē, veļu necilaa
Šonakt tētis maajaas nepaarnaaks
Rīt ar smaidu glaazi skandinaas
Slīksim kopaa šaubu atvaraa
Un taa lēnaam, lēnaam kļuusti mēmaaks
Lēni lēnaam, lēnaam paliec ēnaa
Tu domaa vēlaak, vēlaak nedaudz vēlaak
Un taa lēnaam, lēnaam paliec ēnaa
(Lēnaam, lēnaam)
(Lēnaam, lēnaam)
Lēnaam, lēnaam paliec ēnaa
Ecos
Tanto calor para gente fría
Pero al acercarte, te sientes vacío
A los ojos de otros, todo es hermoso
Pero una gota te convierte en tonos en blanco y negro
Y así, poco a poco, te vuelves mudo
Lento, lento, poco a poco, te quedas en la sombra
Piensas más tarde, más tarde, un poco más tarde
Y así, poco a poco, te quedas en la sombra
Niña, guarda silencio, no digas nada
Esta noche papá no volverá a casa
Mañana con una sonrisa, te cantará
Nos hundiremos juntos en la duda
Y así, poco a poco, te vuelves mudo
Lento, lento, poco a poco, te quedas en la sombra
Piensas más tarde, más tarde, un poco más tarde
Y así, poco a poco, te quedas en la sombra
(Lento, lento)
(Lento, lento)
Lento, lento, te quedas en la sombra