In Sylvan Enchantment
To reap this bitter harvest
From the wound that never heals
These hollow veins, the toxic nodes of man
Disease twines therein
Left me in sylvan enchantment
Where chlorophyl burned my skin
The blind fool that held so dear the memory
Afraid to let the darkness in
Inferno!
Thus heaven fell tonight
Burning arbors Of Bone and Sinew
Contorting skeletons of peace and virtue
-corruption heralds the new dawn
Yes, arborescent we stand tall under the firmament
And sigh under the cold winds of change
Scorned and strained,
arms outstretched
towards the heavens
Misericorde - uncrown the self- claimed kings
Behold the Architects of aeon-dead worlds,
Blindness leads, when weaving (their) ways divine
Redirect evolutionary paths from Cyclopea to Dystopia
Leave me in sylvan enchantment
Where chlorophyl disintegrates my skin
Must let go so bitter the memory
and let this darkness in
In Sylvan Enchantment
Om deze bittere oogst te binnenhalen
Van de wond die nooit geneest
Deze holle aderen, de giftige knooppunten van de mens
Ziekte kronkelt daarin
Liet me achter in sylvan betovering
Waar chlorofyl mijn huid verbrandde
De blinde dwaas die zo dierbaar de herinnering vasthield
Bang om de duisternis binnen te laten
Inferno!
Zo viel de hemel vanavond
Brandende bomen van Bot en Pees
Verwrongen skeletten van vrede en deugd
-corruptie kondigt de nieuwe dageraad aan
Ja, als bomen staan we trots onder de hemel
En zuchten onder de koude winden van verandering
Veracht en gespannen,
armen uitgestrekt
naar de hemelen
Misericorde - ontkroon de zelfbenoemde koningen
Zie de Architecten van aeon-dode werelden,
Blindheid leidt, wanneer ze (hun) goddelijke wegen weven
Herleid evolutionaire paden van Cyclopea naar Dystopie
Laat me achter in sylvan betovering
Waar chlorofyl mijn huid afbreekt
Moet zo bitter de herinnering loslaten
En deze duisternis binnenlaten