El Niño Que Miraba El Mar
Cada vez que veo esa fotografía
Que huye del cliché del álbum familiar
Miro a ese niño que hace de vigía
Oteando el más allá del fin del mar
Aún resuena en su cabeza el bombardeo
De una guerra de dragones sin cuartel
Su mirada queda oculta pero veo
Lo que ven sus ojos porque yo soy él
Y daría lo vivido
Por sentarme a su costado
Para verme en su futuro
Desde todo mi pasado
Y mirándole a los ojos
Preguntarle enmimismado
Si descubre a su verdugo
En mis ojos reflejado
Mientras él me ve mirar
A ese niño que miraba el mar
Ese niño ajeno al paso de las horas
Y que está poniendo en marcha su reloj
No es consciente de que incuba el mal de aurora
Ese mal del animal que ya soy yo
Frente a él oscuras horas de naufragios
Acumulan tumbas junto al malecón
Y sospecha que ese mar es un presagio
De que al otro lado espera otro dragón
Het Kind Dat Naar De Zee Kijkt
Elke keer dat ik die foto zie
Die ontsnapt aan het cliché van het familiealbum
Kijk ik naar dat kind dat als een wachter staat
Kijkend naar de horizon aan het einde van de zee
Het gebombardeer weerklinkt nog in zijn hoofd
Van een oorlog van draken zonder genade
Zijn blik blijft verborgen, maar ik zie
Wat zijn ogen zien, want ik ben hij
En ik zou alles wat ik heb meegemaakt geven
Om naast hem te zitten
Om mezelf in zijn toekomst te zien
Vanuit heel mijn verleden
En terwijl ik in zijn ogen kijk
Hem in gedachten vragen
Of hij zijn beul ontdekt
In mijn ogen weerspiegeld
Terwijl hij mij ziet kijken
Naar dat kind dat naar de zee kijkt
Dat kind, ongevoelig voor het verstrijken van de uren
En dat zijn klok aan het opwinden is
Is zich niet bewust dat hij het kwaad van de dageraad broedt
Dat kwaad van het beest dat ik al ben
Voor hem donkere uren van schipbreuken
Stapelen graven langs de boulevard
En hij vermoedt dat die zee een voorteken is
Dat aan de andere kant een andere draak wacht