Ghost City Tokyo
三千と輝く街の灯り
sanzen to kagayaku machi no akari
対照的な僕を見下ろす
taishouteki na boku o miorosu
あのビルの間を抜けて
ano biru no aida o nukete
色付き出したネオンと交って
irozuki dashita neon to majitte
僕の時間とこの世界を通れど
boku no jikan to kono sekai o toreedo
夜に沈む
yoru ni shizumu
終電で家路を辿る僕の
shuuden de ieji o tadoru boku no
目に映るガラス窓にいたのは
me ni utsuru garasu mado ni ita no wa
夢見た自分じゃなくて
yume mita jibun janakute
今にも泣き出してしまいそうな
ima ni mo nakidashite shimaisou na
暗闇の中ひとりただ迷っている
kurayami no naka hitori tada mayotte iru
悲しい人
kanashii hito
大丈夫、いつか大丈夫になる
daijoubu, itsuka daijoubu ni naru
なんて思う日々をいくつ重ねた
nante omou hibi o ikutsu kasaneta
今日だって一人東京の景色に透ける僕は
kyou datte hitori toukyou no keshiki ni sukeru boku wa
幽霊みたいだ
yuurei mitai da
失うことに慣れていく中で
ushinau koto ni narete iku naka de
忘れてしまったあの願いさえも
wasurete shimatta ano negai sae mo
思い出した時に
omoidashita toki ni
涙が落ちたのは
namida ga ochita no wa
この街がただ
kono machi ga tada
あまりにも眩しいから
amari ni mo mabushii kara
三千だって笑いながら嘆く
sanzan datte warainagara nageku
対比的な日々の中
taihaiteki na hibi no naka
あの日の思いがフラッシュバック
ano hi no omoi ga furasshubakku
気付けば朝まで開くロジック
kizukeba asa made hiraku rojikku
僕の言葉を音に乗せて何度でも
boku no kotoba o oto ni nosete nando demo
失うことに慣れていく中で
ushinau koto ni narete iku naka de
忘れてしまったあの日々でさえも
wasurete shimatta ano hibi de sae mo
それでもまだ先へ
soredemo mada saki e
なんて思えるのは
nante omoeru no wa
君がいるから
kimi ga iru kara
ねえ
nee
こんな寂しい街で
konna sabishii machi de
ねえ
nee
三千と輝く街の灯り
sanzen to kagayaku machi no akari
対照的な僕を見下ろす
taishouteki na boku o miorosu
あのビルの先、手を伸ばして
ano biru no saki, te o nobashite
あの日夢見た景色をなぞって
ano hi yume mita keshiki o nazotte
僕の時間とこの世界を通れど
boku no jikan to kono sekai o toreedo
明日を呼ぶ
ashita o yobu
失うことに慣れていく中で
ushinau koto ni narete iku naka de
失くさずにいた大事な思いを
nakusazu ni ita daiji na omoi o
抱きしめたらふいに
dakishimetara fui ni
涙が落ちたのは
namida ga ochita no wa
この街でまだ
kono machi de mada
生きていたいと思うから
ikite itai to omou kara
君もそうでしょ
kimi mo sou desho
Spookstad Tokio
Drieduizend lichten van de stad
Kijken neer op de tegenstrijdige mij
Tussen die gebouwen door
Mengend met de neon die kleur begint te krijgen
Al loopt mijn tijd door deze wereld heen
Zink ik in de nacht
Met de laatste trein die ik naar huis neem
Was er in het glasraam dat ik zag
Niet de droomversie van mezelf
Maar iemand die bijna in janken uitbarst
Verdwalen in de duisternis, helemaal alleen
Een treurig mens
Het komt wel goed, ooit komt het goed
Zo heb ik dagen bij elkaar verzameld
Vandaag ben ik weer alleen in de schoonheid van Tokio
Lijk ik wel op een spook
Terwijl ik raak gewend aan verlies
Zelfs die vergeten wens
Kwam weer naar boven
En toen de tranen vielen
Was het simpelweg
Omdat deze stad zo verblindend is
Drieduizend mensen, lachend en zuchtend
In deze tegenstrijdige dagen
De herinneringen van die dag komen terug
En voor ik het weet is het ochtend
Neem ik mijn woorden en zet ze op de muziek, keer op keer
Terwijl ik raak gewend aan verlies
Zelfs in die dagen die ik vergeten was
Toch denk ik nog steeds vooruit
Dat kan alleen omdat
Jij er bent
Hé
In deze eenzame stad
Hé
Drieduizend lichten van de stad
Kijken neer op de tegenstrijdige mij
Met mijn hand uitgestrekt voorbij die gebouwen
De plek van mijn dromen in die dagen nagenderend
Al loopt mijn tijd door deze wereld heen
Roep ik de morgen
Terwijl ik raak gewend aan verlies
En de waardevolle herinneringen vasthoud
Als ik die omarm
Vallen de tranen plotseling
Omdat ik in deze stad
Toch gewoon wil leven
Jij ook, nietwaar?