SI LAS CALLES NOS HABLARAN
Con las manos entrelazadas nos miramos
Con las lágrimas saltadas, sabiendo que
La suerte estaba echada
Porque esto no es como empieza
Es como acaba
Y tengo la certeza
De que ya no queda nada
He perdido la cabeza
Así que deja que me vaya
Que me eleve y me deshaga
Desahogue cada tara
Para levantar la grada
Para levantar la grava
Allá, deja de llorar
¿Por qué no te lo grabas?
Lo tatúas y te lo clavas
Si no paras de llorar
Al menos escribe una balada
Para el indigente y la dama
Para la gente que se siente identificada
Y vuelve de repente
Cuando menos lo esperaba
Si las personas supieran
Si las calles nos hablaran
Nos dijimos adiós
Sin llegar a decir nada
Con una mirada
Una manzana envenenada
Una canción inacabada
Hasta la suerte nos esquivaba
Mi dama
Si las personas supieran
Si las calles nos hablaran
A veces sobran palabras
Como sentir sus miradas
Quise cantar esta balada
Mirándola en la ventana
Hasta que por fin, esa bala
La calle siempre está mala
La vi a veces hermosa
Son murieron por nada
Cayeron dentro de las fosas
Como sentí que no estabas
Como cambiaron las cosas
A veces me despertabas
Como buscando en tus cosas
¿Cuánto amor tengo dentro?
¿Cuánto podría entregarte
Si lo logro y me centro?
¿Cuánto podría aguantarme?
La vía siempre es difícil
La calle quiere ganarte
Nunca le pongas na fácil
Nunca me seas cobarde
Y si me caso contigo
Los dos descalzos en la playa
Con la familia y amigos
Con este traje de talla
En ese barco perdernos
Llegar más lejos que el tiempo
Sellamos en nuestro templo
Escuchando fuera ese viento
Voy a pensarlo y te digo
Estoy nervioso, lo siento
El paso ya es decisivo
No voy a fallar en este intento
Amo tu mente, tu cuerpo
Tu forma de ver el mundo
Me miro sentado en el metro
Todo cambia en un segundo
ALS DE STRATEN MET ONS SPRAKEN
Met onze handen in elkaar, kijken we elkaar aan
Met tranen in onze ogen, wetende dat
Het lot al was beslist
Want dit is niet hoe het begint
Het is hoe het eindigt
En ik ben er zeker van
Dat er niets meer over is
Ik ben mijn verstand kwijt
Dus laat me maar gaan
Laat me stijgen en uiteenvallen
Al mijn lasten van me afschudden
Om de menigte op te tillen
Om het grind op te hogen
Daar, stop met huilen
Waarom laat je het niet in je hoofd?
Je tattoëert het en steekt het in je huid
Als je niet stopt met huilen
Schrijf dan in ieder geval een ballade
Voor de dakloze en de dame
Voor de mensen die zich herkennen
En kom ineens terug
Wanneer ik het het minst verwacht
Als mensen het wisten
Als de straten met ons spraken
Zei ik vaarwel
Zonder iets te zeggen
Met een blik
Een vergiftigde appel
Een onafgebroken lied
Zelfs het geluk ontweek ons
Mijn dame
Als mensen het wisten
Als de straten met ons spraken
Soms zijn woorden overbodig
Zoals het voelen van hun blikken
Ik wilde deze ballade zingen
Kijkend naar haar in het raam
Totdat die kogel eindelijk
De straat altijd slecht is
Ik zag haar soms mooi
Zij stierven voor niets
Vielen in de graven
Zoals ik voelde dat je er niet was
Zoals de dingen veranderden
Soms maakte je me wakker
Alsof je in je spullen zocht
Hoeveel liefde heb ik binnen?
Hoeveel zou ik je kunnen geven
Als ik het kan en me concentreer?
Hoeveel kan ik mezelf verdragen?
De weg is altijd moeilijk
De straat wil je verslaan
Geef het nooit gemakkelijk op
Wees nooit een lafaard voor me
En als ik met jou trouw
Twee blote voeten op het strand
Met familie en vrienden
In dit maatpak
In dat schip verdwalen
Verder gaan dan de tijd
We verzegelen in onze tempel
Luisterend naar die wind buiten
Ik ga erover nadenken en ik zeg het je
Ik ben nerveus, het spijt me
De stap is al beslissend
Ik ga niet falen in deze poging
Ik hou van je geest, je lichaam
Je manier van de wereld bekijken
Ik kijk naar mezelf zittend in de metro
Alles verandert in een seconde