Devuélvemelo
No sé qué pasaría si mi cabeza estalla
Si tirarían del carro o tirarían la toalla
Pero tengo un mosquito que me pica a todas horas
Un verdugo que pa' que no llore me degüella
Una piel tan fina que algodones me desuellan
Una lista negra donde mis sesos se cuelan
Zona por donde paloma blanca nunca vuela
Chernóbil y su pata de elefante se me quedan cortas
¿A quién voy a engañar?
Si me sacas de la pena y no sé escribir ni un compás
Quizás este es el precio y no pasar por el altar
Estoy llena de vacío, pero al menos tengo métrica
Ya lo dije anteriormente (ya lo dije anteriormente)
No sabes lo que duele hacer negocios con la muerte
Dejándote el aliento suplicando que te lleve
Como un completo egoísta que no sabe lo que tiene
(Devuélvemelo, devuélveme, devuelve)
(Devuélvemelo, devuélveme, devuélveme)
(Devuélvemelo, mi tiempo, mi tiempo)
No, no, no
Devuélvemelo, devuélveme, devuelve
Devuélvemelo, devuélveme, devuélveme
Devuélvemelo, mi tiempo, mi tiempo
No, no, no
Devuélvemelo, devuélveme, devuelve
Devuélvemelo, devuélveme, devuélveme
Devuélvemelo, mi tiempo, mi tiempo
No, no, no
He abierto la corteza y hoy al aire está mi mente
Y aunque esté al descubierto, nunca verás un: Se vende
No tengo reseñas porque a nadie se le ocurre
Visitar mi lúgubre avenida del desastre
Tú llámame insensible, tú llámame cobarde
Soy abeja libre, Dios me libre del enjambre
¿No ves que en esta jaula ya no queda casi nadie?
Para comer tu alpiste prefiero morir de hambre
Es como, intervenir a un suicida, que no le cabe otra salida
Nadie le cose la herida
Se come las tripas, se bebe la orina
Un pie en el andén y otro en la adrenalina
Dile a tu prima, vecina o amiga
Que nadie por llamar la atención se tira
Roma no quiso acabar en la ruina
Le pudo el complejo, le pudo la ira
Me pudo el despecho, se me fue la pinza
Tú eres la corriente, yo barco a deriva
Prefiero palmarla de día
Prefiero palmarla de día
La noche mi fiel compañera de esgrima
La única mujer por la que mataría
Aunque a la intemperie sea gélida y fría
Me hace sentirme tan mía
Me hace sentirme tan mía
Se vuelve pecado tener melanina
Que vivo a mi modo sin hipocresía
Ya lo dije anteriormente (ya lo dije anteriormente)
No sabes lo que duele hacer negocios con la muerte
Dejándote el aliento suplicando que te lleve
Como un completo egoísta que no sabe lo que tiene
Devuélvemelo, devuélveme, devuelve
Devuélvemelo, devuélveme, devuélveme
Devuélvemelo, mi tiempo, mi tiempo
No, no, no
Devuélvemelo, devuélveme, devuelve
Devuélvemelo, devuélveme, devuélveme
Devuélvemelo, mi tiempo, mi tiempo
No, no, no
Geef het me terug
Ik weet niet wat er zou gebeuren als mijn hoofd ontploft
Of ze me uit de auto zouden trekken of de handdoek in de ring gooien
Maar ik heb een mug die me de hele tijd steekt
Een beul die me onthoofdt zodat ik niet huil
Een huid zo dun dat watten me afschrapen
Een zwarte lijst waar mijn hersenen doorheen glippen
Een gebied waar een witte duif nooit vliegt
Tsjernobyl en zijn olifantenpoot zijn voor mij te kort
Wie ga ik voor de gek houden?
Als je me uit de ellende haalt en ik kan geen maat schrijven
Misschien is dit de prijs en niet door het altaar gaan
Ik ben vol leegte, maar ik heb tenminste maat
Ik heb het eerder gezegd (ik heb het eerder gezegd)
Je weet niet hoe het doet om zaken te doen met de dood
Je laat je adem achter terwijl je smeekt dat hij je meeneemt
Als een volslagen egoïst die niet weet wat hij heeft
(Geef het me terug, geef me terug, geef terug)
(Geef het me terug, geef me terug, geef me terug)
(Geef het me terug, mijn tijd, mijn tijd)
Nee, nee, nee
Geef het me terug, geef me terug, geef terug
Geef het me terug, geef me terug, geef me terug
Geef het me terug, mijn tijd, mijn tijd
Nee, nee, nee
Geef het me terug, geef me terug, geef terug
Geef het me terug, geef me terug, geef me terug
Geef het me terug, mijn tijd, mijn tijd
Nee, nee, nee
Ik heb de schors geopend en vandaag is mijn geest bloot
En hoewel het zichtbaar is, zul je nooit zien: Te koop
Ik heb geen recensies omdat niemand het zich kan voorstellen
Om mijn sombere straat van de ramp te bezoeken
Jij noemt me ongevoelig, jij noemt me een lafaard
Ik ben een vrije bij, God bevrijd me van de zwerm
Zie je niet dat er in deze kooi bijna niemand meer is?
Om je zaadjes te eten, geef ik de voorkeur aan verhongeren
Het is als, ingrijpen bij een suïcidale, die geen andere uitweg heeft
Niemand hecht de wond
Hij eet zijn ingewanden, drinkt zijn urine
Een voet op het perron en de andere in de adrenaline
Zeg het tegen je nicht, buurvrouw of vriendin
Dat niemand zich voor de aandacht van het leven berooft
Rome wilde niet eindigen in de ruïne
Het complex overwon, de woede overwon hem
De wrok overwon me, ik verloor de grip
Jij bent de stroom, ik een schip op drift
Ik geef de voorkeur aan sterven overdag
Ik geef de voorkeur aan sterven overdag
De nacht is mijn trouwe zwaardvechtmaat
De enige vrouw waarvoor ik zou doden
Ook al is ze in de open lucht ijskoud en kil
Laat ze me zo van mij voelen
Laat ze me zo van mij voelen
Het wordt zonde om melanine te hebben
Want ik leef op mijn manier zonder hypocrisie
Ik heb het eerder gezegd (ik heb het eerder gezegd)
Je weet niet hoe het doet om zaken te doen met de dood
Je laat je adem achter terwijl je smeekt dat hij je meeneemt
Als een volslagen egoïst die niet weet wat hij heeft
Geef het me terug, geef me terug, geef terug
Geef het me terug, geef me terug, geef me terug
Geef het me terug, mijn tijd, mijn tijd
Nee, nee, nee
Geef het me terug, geef me terug, geef terug
Geef het me terug, geef me terug, geef me terug
Geef het me terug, mijn tijd, mijn tijd
Nee, nee, nee