Duelo Dulce
Me fui con ganas de viaje, sin pagar el peaje, ascendí
Y en tu cara leo la pena, despeinada tu melena, no lloreís por mí
Era una niña buena, amiga de una docena, pero no feliz
Así que no me reces, no me reces que te veo venir
Te prometo que mi presencia
Como testigo es mucho más fácil
Egoísmo se casó con cobardía y me pusieron fin
Afortunada con comida en la nevera
Se siente desgraciada, algo falla
Pero no estaba de humor, pa' averiguar
Me dejé llevar, me dejé llevar
No siento la humedad, ni el frío
Ni las ansias, ni el deshielo
Ni las ganas, ni la rabia, vuelo alto, soy silente
Soy ausente, soy aire, pero sigo aquí
Zoete Strijd
Ik ging op reis, vol verlangen, zonder tol te betalen, steeg op
En op jouw gezicht lees ik de pijn, met je haar in de war, huil niet om mij
Ik was een braaf meisje, vriendin van velen, maar niet gelukkig
Dus bid niet voor me, bid niet voor me, ik zie je aankomen
Ik beloof je dat mijn aanwezigheid
Als getuige veel makkelijker is
Egoïsme trouwde met lafheid en zette een punt achter mij
Gelukkig met eten in de koelkast
Voelt zich ongelukkig, er klopt iets niet
Maar ik had geen zin om het uit te zoeken
Ik liet me meevoeren, ik liet me meevoeren
Ik voel de vochtigheid niet, noch de kou
Noch de verlangens, noch de dooi
Noch de drang, noch de woede, ik vlieg hoog, ben stil
Ik ben afwezig, ben lucht, maar ik ben nog steeds hier
Escrita por: Barbara Guillen Cantarero / Endri Aca / Nurmukhametov Artur Ruslanovich