Cambodia
We've watched them leaving, seen their ragged flight
Children of the jungle, mothers of the night
A boy of ten by the roadside lies
Hears his future in whispers and cries
And clutching a tiny Buddha charm
A baby dies in his mother's arms
Is there only sorrow in Cambodia?
Is there no tomorrow in Cambodia?
Leaving the graves of your ancestors after a thousand years
Leaving a few belongings after a thousand tears
How come you never left before through bombing, famine and flood?
Are the rivers useless now spilling over with blood?
Is there only sorrow in Cambodia?
Is there no tomorrow in Cambodia?
I hear there are very few children from ages one to five
It takes more than jungle leaves to keep the young ones alive
I hear some of the rice got through the outside's trying to send to you
There you sit in the ruins of war, the doctors are waiting at your door
And we will try and feed you, try and go to you
People of Kampuchea, Cambodia
A little way in from the border in the crowded camps
I've seen mothers giving birth, seen beautiful orphans dance
An old man turns and covers his eyes, he was never supposed to cry
With sons and daughters and home and wife
Taken from him in his autumn life
Should we try and feed you, say hello to you
Old man of Kampuchea, Kampuchea, Cambodia
Call another conference, write another song
Deliver another ton of rice and hope it gets where it belongs
And rival teams of bandits are really the only choice
Even if the people had their bellies filled, even if the people had a voice
And meanwhile, lovers are caught in the crossfire
Children are caught in the barbed wire
Military sinks in the mire
Let me show it to you
Is there only sorrow, only sorrow in Cambodia?
Is there no tomorrow, no tomorrow in Cambodia?
Still we'll try and feed you, try and show to you
People of Kampuchea, Kampuchea, Cambodia
Cambodja
We hebben ze zien vertrekken, hun versleten vlucht gezien
Kinderen van de jungle, moeders van de nacht
Een jongen van tien ligt langs de weg
Hoor zijn toekomst in fluisteringen en geschreeuw
En met een klein Boeddha-hangertje in zijn hand
Sterft een baby in de armen van zijn moeder
Is er alleen maar verdriet in Cambodja?
Is er geen morgen in Cambodja?
Je laat de graven van je voorouders achter na duizend jaar
Je laat een paar bezittingen achter na duizend tranen
Hoe komt het dat je nooit eerder bent vertrokken door bombardementen, hongersnood en overstromingen?
Zijn de rivieren nu nutteloos, overspoeld met bloed?
Is er alleen maar verdriet in Cambodja?
Is er geen morgen in Cambodja?
Ik hoor dat er heel weinig kinderen zijn van één tot vijf
Het kost meer dan jungle bladeren om de kleintjes in leven te houden
Ik hoor dat een deel van de rijst de buitenwereld heeft bereikt die probeert het naar jou te sturen
Daar zit je in de ruïnes van de oorlog, de dokters wachten voor je deur
En we zullen proberen je te voeden, proberen naar je toe te gaan
Mensen van Kampoechea, Cambodja
Een eindje van de grens in de drukke kampen
Heb ik moeders zien bevallen, mooie wezenloze wezen zien dansen
Een oude man draait zich om en bedekt zijn ogen, hij mocht nooit huilen
Met zonen en dochters en huis en vrouw
Van hem afgenomen in zijn herfstleven
Moeten we proberen je te voeden, je gedag zeggen
Oude man van Kampoechea, Kampoechea, Cambodja
Roep een andere conferentie bijeen, schrijf een ander lied
Lever een andere ton rijst en hoop dat het komt waar het hoort
En rivaliserende bendes zijn echt de enige keuze
Zelfs als de mensen hun buiken gevuld hadden, zelfs als de mensen een stem hadden
En ondertussen worden geliefden gevangen in het kruisvuur
Kinderen worden gevangen in het prikkeldraad
Het leger zinkt in de modder
Laat me het je laten zien
Is er alleen maar verdriet, alleen maar verdriet in Cambodja?
Is er geen morgen, geen morgen in Cambodja?
Toch zullen we proberen je te voeden, proberen het je te laten zien
Mensen van Kampoechea, Kampoechea, Cambodja