The Boxer
I am just a poor boy
Though my story's seldom told
I have squandered my resistance
For a pocket full of mumbles
such are promises
All lies and jests
Still a man hears what he wants to hear
And disregards the rest
When I left my home and my family
I was no more than a boy
In the company of strangers
In the quiet of the railway station running scared
Laying low
Seeking out the poorer quarters
Where the ragged people go
Looking for the places only they would know
Lie la lie
Asking only workman's wages
I come looking for a job
But I get no offers
Just a come-on from the whores on Seventh Avenue
I do declare
There were times when I was so lonesome
I took some comfort there
La, la, la
Now the years are rolling by me, they are rockin evenly
I am older than I once was
And younger than I'll be that's not unusual
No it isnt strange after changes upon changes
We are more or less the same
After changes we are more or less the same
Lie la lie
Then I'm laying out my winter clothes
And wishing I was gone
Going home
Where the New York City winters
Aren't bleeding me
leading me, going home
In the clearing stands a boxer
And a fighter by his trade
And he carries the reminders
Of ev'ry glove that layed him down
Or cut him till he cried out
In his anger and his shame
I am leaving, I am leaving
But the fighter still remains
Lie la lie
De Bokser
Ik ben gewoon een arme jongen
Hoewel mijn verhaal zelden wordt verteld
Ik heb mijn verzet verkwist
Voor een zak vol gemompel
Dat zijn beloftes
Alle leugens en grappen
Toch hoort een man wat hij wil horen
En negeert de rest
Toen ik mijn huis en mijn familie verliet
Was ik niet meer dan een jongen
In het gezelschap van vreemden
In de stilte van het treinstation, bang en alleen
Zich verstoppen
Op zoek naar de armere wijken
Waar de versleten mensen gaan
Zoekend naar de plekken die alleen zij zouden kennen
Lie la lie
Slechts om een arbeidersloon vragen
Ik kom op zoek naar een baan
Maar ik krijg geen aanbiedingen
Slechts een uitnodiging van de hoeren op de Zevende Avenue
Ik verklaar
Er waren tijden dat ik zo eenzaam was
Dat ik daar wat troost vond
La, la, la
Nu rollen de jaren voorbij, ze schommelen gelijkmatig
Ik ben ouder dan ik ooit was
En jonger dan ik zal zijn, dat is niet ongewoon
Nee, het is niet vreemd na veranderingen op veranderingen
We zijn min of meer hetzelfde
Na veranderingen zijn we min of meer hetzelfde
Lie la lie
Dan leg ik mijn winterkleding klaar
En wens ik dat ik weg was
Terug naar huis
Waar de winters in New York City
Me niet uitputten
Leidend naar huis
In de open plek staat een bokser
En een vechter van beroep
En hij draagt de herinneringen
Van elke handschoen die hem neerlegde
Of hem snijdend maakte tot hij schreeuwde
In zijn woede en zijn schaamte
Ik vertrek, ik vertrek
Maar de vechter blijft nog steeds
Lie la lie