Bachianas Brasileiras, No.5 : Cantilena - "Aria"
Tarde uma nuvem rósea lenta e transparente.
Sobre o espaço, sonhadora e bela!
Surge no infinito a lua docemente,
Enfeitando a tarde, qual meiga donzela
Que se apresta e a linda sonhadoramente,
Em anseios d'alma para ficar bela
Grita ao céu e a terra toda a natureza!
Cala a passarada aos seus tristes queixumes
E reflete o mar toda a sua riqueza...
Suave a luz da lua desperta agora
A cruel saudade que ri e chora!
Tarde uma nuvem rósea lenta e transparente
Sobre o espaço, sonhadora e bela!
Bachianas Brasileiras, No.5 : Cantilena - "Aria"
Tegen de avond een rozenkleurige, trage en transparante wolk.
Over de ruimte, dromerig en mooi!
Sluipt de maan zachtjes in de oneindigheid,
De avond versierend, als een tedere maagd
Die zich voorbereidt en de mooie dromerige,
In verlangens van de ziel om mooi te zijn.
Schreeuwt naar de hemel en de aarde, heel de natuur!
De vogels zwijgen met hun treurige geklaag
En de zee weerspiegelt al zijn rijkdom...
Zachtjes wekt het maanlicht nu
De wrede heimwee die lacht en huilt!
Tegen de avond een rozenkleurige, trage en transparante wolk.
Over de ruimte, dromerig en mooi!
Escrita por: HEITOR VILLA LOBOS