Las Siete de La Tarde
Caminar con los pies rotos hasta un triste descampado
La derrota en los rostros, el cansancio en los derrotados.
Sin agua y sin comida todos amontonando
Sus cuerpos, sus penas, su futuro demacrado
Se desgarran sus entrañas en su pequeño escondite
Toma aire y aguanta el dolor con cada empujón
Hasta que por fin sin gritos su niña decide
Salir en medio de la nada, que lata su corazón.
Eran las siete de la tarde en el campo de los almendros
Eran las siete de la tarde, lloró el miedo
Eran las siete de la tarde en el campo de los almendros
Eran las siete de la tarde, lloró el miedo
De nuevo hay que sacar fuerzas de donde no se tienen.
No rendirse al desaliento y seguir en pie para volver
A levantar otra esperanza hasta que llegue la mañana
Temblando en el suelo como una hoja,
El alma rota en mil pedazos.
Eran las siete de la tarde en el campo de los almendros
Eran las siete de la tarde, lloró el miedo
Eran las siete de la tarde en el campo de los almendros
Eran las siete de la tarde, lloró el miedo
Zeven uur 's Avonds
Lopen met gebroken voeten naar een treurig veld
De nederlaag op de gezichten, de vermoeidheid bij de verslagenen.
Zonder water en zonder eten, allemaal opgestapeld
Hun lichamen, hun verdriet, hun vermagerde toekomst
Hun ingewanden scheuren in hun kleine schuilplaats
Neem een adem en houd de pijn vol met elke duw
Totdat ze eindelijk zonder schreeuwen haar meisje besluit
Te vertrekken in het midden van nergens, haar hart klopt snel.
Het was zeven uur 's avonds in het veld van de amandelbomen
Het was zeven uur 's avonds, de angst huilde
Het was zeven uur 's avonds in het veld van de amandelbomen
Het was zeven uur 's avonds, de angst huilde
Weer moet je kracht putten uit wat je niet hebt.
Je niet overgeven aan de wanhoop en rechtop blijven om terug te keren
Om weer een nieuwe hoop op te bouwen tot de ochtend komt
Trillend op de grond als een blad,
De ziel gebroken in duizend stukken.
Het was zeven uur 's avonds in het veld van de amandelbomen
Het was zeven uur 's avonds, de angst huilde
Het was zeven uur 's avonds in het veld van de amandelbomen
Het was zeven uur 's avonds, de angst huilde