Prologue: Invisible
[Ensemble]
Daylight come and we wan' go
[Pastor]
In times like these, we have no words
We have only each other
Today we come together to mourn the passing of Emily Deetz
Devoted wife of Charles
Beloved mother to Lydia
Scripture tells us
Sorrow not, for we do not walk alone
[Lydia]
You're invisible when you're sad
Clocks tick and phones still ring
The world carries on like mad
But nobody sees a thing
Whispering behind their hands
Lost for kind words to say
Nobody understands
And everyone goes away
Grownups wanna' fix things
When they can't it only fills them with shame
So they just look away
Is it being greedy to need somebody to see me
And say my name?
Seems when you lose your mom
No one turns off the Sun
Folks carry on, that's that
You're invisible when you're sad
[Betelgeuse]
Holy crap, a ballad already?
And such a bold departure from the original source material!
Proloog: Onzichtbaar
[Ensemble]
Daglicht komt en we willen gaan
[Pastor]
In tijden als deze, hebben we geen woorden
We hebben alleen elkaar
Vandaag komen we samen om te rouwen om het heengaan van Emily Deetz
Toegewijde vrouw van Charles
Geliefde moeder van Lydia
De Schrift vertelt ons
Wees niet bedroefd, want we lopen niet alleen
[Lydia]
Je bent onzichtbaar als je verdrietig bent
Klokken tikken en telefoons blijven rinkelen
De wereld gaat door als een gek
Maar niemand ziet iets
Flonkerend achter hun handen
Verloren voor vriendelijke woorden om te zeggen
Niemand begrijpt het
En iedereen gaat weg
Volwassenen willen dingen oplossen
Als ze dat niet kunnen, vervult het hen alleen met schaamte
Dus kijken ze gewoon weg
Is het hebzucht om iemand nodig te hebben die me ziet
En mijn naam zegt?
Het lijkt wel alsof als je je moeder verliest
Niemand de zon uitdoet
Mensen gaan door, dat is het
Je bent onzichtbaar als je verdrietig bent
[Betelgeuse]
Heilige shit, al een ballade?
En zo'n gedurfde afwijking van het originele materiaal!