Deo Proslosti
(Mare)
Katana Masalome zadenuta je za pojas,pored nje Vaki-zaši,oštre ivice na gore
Duša majstora u èeliku,kovanom i kaljenom,sad prebiva u koricama navoštenim crnim voskom,
S kolena na koleno,meni pripala je èast,da odavno služim putu koji vodi maè,
Koji vodi sebi,koji vodi zemlji,koji vodi prirodi,koji vidi se u svemu,
Da sa maèembudem jedno,onaj koji služi,na rukobranu orao koji oko zmije kruži,
Simbol moga klana,simbol moje veštine,simbol umetnosti,borbe i njene suštine,
U zaklonu pod nadstrešnicom napuštene kolibe sklupèan sedim,èekam nevreme da se stiša,
Pogledom prelazim preko èitave doline,visoko sam u brdima,u kraljevstvu mira,
Magla se podigla kao niski oblak,i sve je mutno,kao naslikano vodenim bojama,
Misli su mi rastrzane,i trudim se da ih složim,dok kiša dobuje po daskama,i grmljavina prolama.
Na putu sam ka hramu gde sam èuo da služi Monah koji uèi strpljenju,vrlini duha,
Posle duela sa uèenicima,ako ostanem na nogama,dozvoliæe mi da njegovo uèenje poslušam,
Veæ godinama lutam bez krova nad glavom,u potrazi za istinom koja ublažila bi nemir,
I ne verujem,stvarno,u monahovu prièu,ali idem da se suprotstavim èoveku meni ravnom.
Ako se ispostavi,ko što verovatno hoæe,da je samo folirant koji obmanjuje slabije,
Neæu ni sekunde zastati da pomislim,pre nego što mu drvenim maèem glavu razbijem,
Vremena su takva da ljudi traže utehu,a lukavi to,naravno,izvræu u svoju korist,
Svestan sam da sve što radim i nema neku poentu,barem ne onako,na prvi pogled.
Oluja se smirila i kroz oblake na horizontu duga izviruje i sunce je prati,
Vreme je da nastavim dalje svojim putem i ovo mesto i trenutak se potrudim da zapamtim.
(Shef)
Kiša prestaje,sunce se probija kroz oblake,zadnja kap oznaèiæe poèetak borbe opake,
Èujem brojne korake,neprijatelj me okružuje,sedim mirno,iako opasnost preti svom silom.
Napetost u vazduhu seèe moja oštrica,borba poèinje,katana je van svojih korica,
U odbrani kao devica,u napadu kao besan tigar,maè poput èetkice nataknut kao slika,
Ali ne uništavam,veæ stvaram,moje ulje,moje platno,njihova krv nije stvarna,al' vredi kao suvo zlato,
Oplemenjujem svoju dušu sada beskrajnim bogatstvom,ispred mene prostranstvo,sve vidim tako jasno.
Kako boriti se bez borbe?Sukobiti se bez oružja?Kako do vrha stiæi jednim skokom iz podnožja?
Ovo je borba srca i uma,odraz života jednog Šoguna,u službi neba i zemlje,
Moja vera je moja kruna.
Više nema samuraja,niti pravih gospodara,zato postao sam Ronin,drumski razbojnik,šakal,
Tražim izgovor dok pljaèkam,ali srcu nema spasa,samo tužna pesma frule osramoæenog zmaja.
U noæima bez sna i straha jurim mesec iza oblaka da ga upitam za savet i za razlog što postojim,
Odavno katane se ne bojim,al se plašim zaborava,van Bušida,junaštva,samo ljuštura sam izumrla.
Ponekad podelim zalogaj sa monahom u prolazu,pustim planinski vetar da me miluje po obrazu,
Gledam,pèele piju nektar iz trešnjevog cveta,sama pomisao na Djoz tada mnogo manje smeta
Prvi koraci deteta u izuèavanju Kenda,vraæaju me u vremena kad mi volja beše ko stena,
Doba hrabrih šoguna,ratova i buna,kad je ime moga klana bilo poštovano svuda,
Meditaciji se vraæam,duboko dišem,tonem u san,sanjam kristalno jezero,iz njega uzdiže se hram,
Detinji osmesi,okiæene Džunke i darovi,hodoèasnici,žene,starci,seljaci i ratnici,
Èekam red u povorci da me svetlost prigrli,udarci Gonga topot koraka su prikrili,
U Zvezdanoj postelji na kraju dana se opustim,slušam zveckanje Furina,
U carstvo mira odlazim.
(Ogi)
Dva dana metlanja hrama,ruke pune rana od èupanja korova,kleèim na srèi,
Pored stuba srama,od sunca izgoreo,daleko od hlada borova,
Ja,Samuraj-ubica stotine lordova,al u gnezdima orlova,u planini mi misli,daleko od bolova,
U sumraku hodam,povorka monaha,svod nebeski posmatram,u svim stvarima je poruka
Crveni disk bez oblaka,ja,Samuraj bez poraza,s trešnjinog drveta procvet'o pupoljak,
U molitvi sam našao dugo oèekivani povratak.
Monaški red,lotosov cvet,polen i med skupljam za lek,
Ja,Samuraj,što pokorio je svet,predah uzimam tek da gledam leptirov let.
Dok posmatram ponosnu bitku vetrova i krošnji pred sobom,
Ja,Samuraj,u sveèanoj nošnji,na platnu mozaik za koji su mi trebali dani,
Farbao pa slagao pirinèana zrna.
Ja,Samuraj,što je nosio krunu,onda sedeo dugo,onda èekao oluju,
Da raznese sve stvari materijalne,jer su prolazne,zato ostavljam svet.
Ja,Samuraj,što samuraj bio je,sada odlazim,ali se ne okreæem...
Deo Pasado
(Mare)
Katana Masalome está atada a mi cinturón, junto a ella Vaki-zaši, filos afilados hacia arriba
El alma del maestro en el acero, forjado y templado, ahora reside en las hojas enceradas con cera negra,
De generación en generación, me ha caído el honor de servir desde hace mucho el camino que lleva a la espada,
Que lleva a sí mismo, que lleva a la tierra, que lleva a la naturaleza, que se ve en todo,
Para ser uno con la espada, aquel que sirve, en el escudo el águila que rodea a la serpiente,
Símbolo de mi clan, símbolo de mi habilidad, símbolo del arte, de la lucha y su esencia,
En el refugio bajo el techo de una cabaña abandonada me siento encogido, esperando que la tormenta se calme,
Miro por todo el valle, alto en las montañas, en el reino de la paz,
La niebla se levanta como una nube baja, y todo es borroso, como pintado con acuarelas,
Mis pensamientos están dispersos, y trato de ordenarlos, mientras la lluvia golpea en las tablas, y el trueno retumba.
Estoy en camino al templo donde he oído que sirve un monje que enseña paciencia, virtud del espíritu,
Después de un duelo con los discípulos, si me mantengo en pie, me permitirá escuchar su enseñanza,
He estado vagando sin techo por años, en busca de la verdad que calmaría mi inquietud,
Y no creo, realmente, en la historia del monje, pero voy a enfrentarme a un hombre igual a mí.
Si resulta, como probablemente lo hará, que es solo un farsante que engaña a los débiles,
No dudaré ni un segundo antes de pensar, antes de romperle la cabeza con mi espada de madera,
Los tiempos son tales que la gente busca consuelo, y los astutos, por supuesto, lo aprovechan a su favor,
Soy consciente de que todo lo que hago no tiene mucho sentido, al menos no a simple vista.
La tormenta se ha calmado y a través de las nubes en el horizonte emerge un arcoíris y el sol lo sigue,
Es hora de seguir mi camino y asegurarme de recordar este lugar y momento.
(Shef)
La lluvia se detiene, el sol se abre paso entre las nubes, la última gota marcará el comienzo de una batalla feroz,
Escucho numerosos pasos, el enemigo me rodea, permanezco tranquilo, aunque la amenaza acecha con toda su fuerza.
La tensión en el aire corta mi filo, la batalla comienza, la katana está fuera de su vaina,
En defensa como una virgen, en ataque como un tigre furioso, la espada como un pincel cargado de pintura,
Pero no destruyo, sino que creo, mi arte, mi lienzo, su sangre no es real, pero vale como oro seco,
Enriquezco mi alma ahora con una riqueza infinita, frente a mí se extiende el espacio, veo todo tan claro.
¿Cómo luchar sin pelear? ¿Enfrentarse sin armas? ¿Cómo llegar a la cima con un salto desde la base?
Esta es una batalla del corazón y la mente, reflejo de la vida de un Shogun, al servicio del cielo y la tierra,
Mi fe es mi corona.
Ya no hay samuráis, ni verdaderos señores, por eso me he convertido en Ronin, bandido de caminos, chacal,
Busco excusas mientras robo, pero no hay salvación para el corazón, solo la triste canción de la flauta del dragón avergonzado.
En noches sin sueño y miedo persigo la luna detrás de las nubes para preguntarle consejo y razón de mi existencia,
Hace tiempo que no temo a las katanas, pero temo al olvido, fuera del Bushido, la valentía, solo soy una cáscara extinta.
A veces comparto un bocado con un monje de paso, dejo que el viento de montaña me acaricie la mejilla,
Observo, las abejas beben néctar de la flor de cerezo, el solo pensamiento de Djoz entonces me molesta menos.
Los primeros pasos de un niño en el estudio del Kendo, me devuelven a tiempos cuando mi voluntad era como una roca,
La era de valientes shogunes, guerras y rebeliones, cuando el nombre de mi clan era respetado en todas partes,
Vuelvo a la meditación, respiro profundamente, me sumerjo en el sueño, sueño con un lago cristalino, de él se eleva un templo,
Sonrisas infantiles, juncos adornados y regalos, peregrinos, mujeres, ancianos, campesinos y guerreros,
Espero mi turno en la procesión para que la luz me abrace, los golpes del gong ocultan el sonido de los pasos,
En la cama estrellada al final del día me relajo, escucho el tintineo del Furin,
Me retiro al reino de la paz.
(Ogi)
Dos días barriendo el templo, manos llenas de heridas por arrancar malas hierbas, arrodillado en el suelo,
Junto al pilar de la vergüenza, quemado por el sol, lejos de la sombra de los pinos,
Yo, samurái, asesino de cientos de señores, pero en los nidos de águilas, en la montaña están mis pensamientos, lejos del dolor,
Caminando al atardecer, la procesión de monjes, observo la bóveda celeste, en todas las cosas hay un mensaje,
El disco rojo sin nubes, yo, samurái invicto, brotó un capullo del árbol de cerezo,
En la oración encontré el tan esperado regreso.
Orden monástico, flor de loto, recojo polen y miel para sanar,
Yo, samurái, que conquistó el mundo, tomo un respiro solo para ver el vuelo de las mariposas.
Mientras observo la orgullosa batalla de los vientos y los árboles frente a mí,
Yo, samurái, en traje ceremonial, en el lienzo un mosaico que me llevó días hacer,
Pintando y colocando granos de arroz.
Yo, samurái, que llevó una corona, luego me senté por mucho tiempo, luego esperé la tormenta,
Para que destruya todas las cosas materiales, porque son pasajeras, por eso dejo el mundo.
Yo, samurái, que fui samurái, ahora me voy, pero no miro atrás...