Diablo (part. Estopa)
Y no tenía que hacerse y se hizo la dura
Yo nadaba por verla a pesar de la bruma
Con una copa en la mano, le iluminaba la Luna
Por fuera siempre reía, por dentro gritaba ayuda
Ella parece el Diablo cada vez que me mira
Yo solo el condenado a vivir siempre en su mentira
Agarra fuerte la mano y cuando ella quiere me tira
Y me hace sentir el malo porque me arrastra a su vida
No sé de que manera voy hacer pa' que me quieras
Si tienes en tu puño apretando mi corazón
Tú pa' mí eres perfecta, yo para ti soy cualquiera
Cualquiera que se arrastra, el que te da sin condición
Tú fuiste la de siempre, eclipsabas la Luna
Generabas corriente, no había ninguna duda
Tú me diste la mano, yo gire tu cintura
Y los dos nos leímos como literatura
Y aunque venga el diablo con la vela encendida
Con el fuego que nunca se apaga sin razón
Cada vez que te hablo mi cabeza se pira
A otro mundo en el que solo cabemos los dos
No sé de que manera voy hacer pa' que me quieras
Si tienes en tu puño apretando mi corazón
Tú pa' mí eres perfecta, yo para ti soy cualquiera
Cualquiera que se arrastra, el que te da sin condición
Nos quedamos congelados cuando se nos tuerce el cuento
Tú me llamas, no te alcanzo y ardo en llamas cuando te convenzo
Y hace tiempo que despierto con un nudo adentro, que me ata el alma
Bastante que no te miento, y que no me hago el muerto y que mantengo la calma
Y haces que no me arrepienta del olor a menta de esta madrugada
Cuando pase la tormenta, un día de estos, me contestas
Diablo (met Estopa)
En het had niet zo hoeven zijn, maar ze deed de stoere
Ik zwom om haar te zien, ondanks de nevel
Met een glas in mijn hand, de maan verlichtte haar
Van buiten altijd lachend, van binnen schreeuwde ze om hulp
Zij lijkt de Duivel elke keer als ze me aankijkt
Ik ben slechts de veroordeelde die altijd in haar leugen leeft
Houdt mijn hand stevig vast en als ze wil, trekt ze me mee
En laat me de slechterik voelen omdat ze me in haar leven trekt
Ik weet niet hoe ik het voor elkaar ga krijgen dat je van me houdt
Als je mijn hart in je vuist hebt geklemd
Jij bent perfect voor mij, ik ben voor jou niemand
Iemand die zich laat gaan, die je zonder voorwaarden geeft
Jij was altijd de enige, je verduisterde de maan
Je genereerde energie, er was geen twijfel
Jij gaf me je hand, ik draaide je taille
En we lazen elkaar als literatuur
En ook al komt de duivel met een brandende kaars
Met het vuur dat nooit zonder reden dooft
Elke keer als ik met je praat, gaat mijn hoofd op hol
Naar een andere wereld waar alleen wij tweeën passen
Ik weet niet hoe ik het voor elkaar ga krijgen dat je van me houdt
Als je mijn hart in je vuist hebt geklemd
Jij bent perfect voor mij, ik ben voor jou niemand
Iemand die zich laat gaan, die je zonder voorwaarden geeft
We blijven bevroren als het verhaal krom gaat
Jij roept me, ik kan je niet bereiken en brand in vlammen als ik je overtuig
En het is al een tijd geleden dat ik wakker word met een knoop van binnen, die mijn ziel bindt
Best veel dat ik je niet lieg, en dat ik me niet dooddoe en dat ik kalm blijf
En je zorgt ervoor dat ik geen spijt heb van de muntgeur van deze ochtend
Als de storm voorbij is, beantwoord je me op een van deze dagen