Harpa
Det bodde en bonde ved en strand,
Harpa toner var og fin.
To fagre døtre hadde han.
Fa la la la la la la la la la
Den eldste til den yngre sa:
Harpa toner var og fin.
La oss ned til elven dra.
Fa la la la la la la la la la
Den yngste gikk føre som en sol,
Harpa toner var og fin.
Den eldste etter som orm i jord.
Fa la la la la la la la la la
Den yngste satte seg på en stein,
Harpa toner var og fin.
Den eldste dyttet, hun var ikke sein.
Fa la la la la la la la la la
Hun strakte ut sin hvite hand,
Harpa toner var og fin.
Og ropte søster hjelp meg iland.
Fa la la la la la la la la la
Hvis jeg ikke hjelper deg,
Harpa toner var og fin.
Så vil din kjæreste ekte meg.
Fa la la la la la la la la la
Det var to gjetere på den strand,
Harpa toner var og fin.
Og de så liket som fløt i land.
Fa la la la la la la la la la
De tok fra hennes kropp et ben,
Harpa toner var og fin.
Og lagde av det en harpe ven.
Fa la la la la la la la la la
De tok to lokker av hennes hår,
Harpa toner var og fin.
Og harpa gyldne strenger får.
Fa la la la la la la la la la
Til søsterens bryllup ble harpa bragt,
Harpa toner var og fin.
Og på en strubbe der ble den lagt.
Fa la la la la la la la la la
Det var senere på denne kveld,
Harpa toner var og fin.
At harpa spilte av seg selv.
Fa la la la la la la la la la
Da den første strengen lød,
Harpa toner var og fin.
Den fortalte om brudens onde dåd.
Fa la la la la la la la la la
Da den andre strengen slo,
Harpa toner var og fin.
Bruden som forstenet sto.
Fa la la la la la la la la la
Harfe
Es lebte ein Bauer am Strand,
Die Harfenklänge waren fein.
Zwei schöne Töchter hatte er.
Fa la la la la la la la la la
Die Älteste zur Jüngeren sprach:
Die Harfenklänge waren fein.
Lass uns zum Fluss hinuntergehen.
Fa la la la la la la la la la
Die Jüngste ging wie eine Sonne voran,
Die Harfenklänge waren fein.
Die Älteste folgte wie eine Schlange im Sand.
Fa la la la la la la la la la
Die Jüngste setzte sich auf einen Stein,
Die Harfenklänge waren fein.
Die Älteste schubste, sie war nicht langsam.
Fa la la la la la la la la la
Sie streckte ihre weiße Hand aus,
Die Harfenklänge waren fein.
Und rief: Schwester, hilf mir ans Ufer!
Fa la la la la la la la la la
Wenn ich dir nicht helfe,
Die Harfenklänge waren fein.
Dann wird dein Liebster mich heiraten.
Fa la la la la la la la la la
Es waren zwei Hirten am Strand,
Die Harfenklänge waren fein.
Und sie sahen die Leiche, die ans Land trieb.
Fa la la la la la la la la la
Sie nahmen von ihrem Körper ein Bein,
Die Harfenklänge waren fein.
Und machten daraus eine Harfe, oh wie fein.
Fa la la la la la la la la la
Sie nahmen zwei Strähnen aus ihrem Haar,
Die Harfenklänge waren fein.
Und die Harfe bekam goldene Saiten, wunderbar.
Fa la la la la la la la la la
Zur Hochzeit der Schwester wurde die Harfe gebracht,
Die Harfenklänge waren fein.
Und auf einem Baumstumpf wurde sie abgelegt.
Fa la la la la la la la la la
Es war später an diesem Abend,
Die Harfenklänge waren fein.
Dass die Harfe von selbst zu spielen begann.
Fa la la la la la la la la la
Als die erste Saite erklang,
Die Harfenklänge waren fein.
Erzählte sie von der bösen Tat der Braut.
Fa la la la la la la la la la
Als die zweite Saite schlug,
Die Harfenklänge waren fein.
Stand die Braut wie versteinert da.
Fa la la la la la la la la la