Aphel - Die Schwarze Schlange
Das tote, dem Untergang geweihte Gestirn
entblößt die allmächtigen Schwingen
welche, vom Licht verbannt
in eisigem Grabe darliegen
Der in seinem Ich erstarrte Fels
folgt dem nächtlichen Schrei
des totgeweihten Engels
und gebärt die schwarze Schlange
in den Schoß des reinigenden Zerfalls
Die Hure mit den vergifteten Augen
von finst'rem Mondschein erhellt
ist wie keusche Blasphemie
inmitten tiefschwarzer See
Nur wenn steinerne Ketten geboren in
knöchernen Schrein
den Strom meiner animalischen Zweisamkeit zur
Quelle
der dunklen Macht erheben
Wird es die Losung sein
welche du vergaßest
wie den Stuhl
den man eine geraume Zeit vermißt
Aphel - De Zwarte Slang
Het dode, aan de ondergang gewijde sterrenbeeld
onthult de almachtige vleugels
welke, door het licht verbannen
in een ijzige graf liggen
De in zijn ik versteende rots
volgt de nachtelijke schreeuw
van de tot de dood gewijde engel
en baart de zwarte slang
in de schoot van de reinigende verval
De hoer met de vergiftigde ogen
verlicht door duistere maanstralen
is als kuise godslastering
te midden van een diepzwarte zee
Alleen wanneer stenen ketens geboren in
beenderen kist
de stroom van mijn dierlijke tweezijdigheid naar
de bron
van de donkere macht verheffen
Zal het de oplossing zijn
die jij vergat
zoals de stoel
die men een tijdlang mist