Noite Sem Luar
Vi no horizonte azul a tarde desmaiar
E a noite aproximar
Enchendo de tristeza a solidão do mar
Roubando à natureza a luz crepuscular
E à sós no meu jardim cismava a divisar
Na noite sem luar
A vela que singrando o oceano imenso
Levava para além o meu querido bem
Foi que então veio a saudade e eu chorei
Depois, com lágrimas nos olhos, eu jurei
Jamais prender-me por amor
No cárcere cruel da dor
Nacht Zonder Maan
Ik zag op de blauwe horizon de avond vervagen
En de nacht dichterbij komen
Vullend met verdriet de eenzaamheid van de zee
Stalend van de natuur het schemerlicht
En alleen in mijn tuin dacht ik na
In de nacht zonder maan
De kaars die zeilend over de immense oceaan
Mij naar mijn geliefde bracht
Toen kwam de heimwee en ik huilde
Daarna, met tranen in mijn ogen, zwoer ik
Nooit meer me te laten vangen door de liefde
In de wrede gevangenis van de pijn