Voz de Acordeones
Cuentan que la noche era más noche
dicen que las tardes no morian
cuentan que en el ayer de mi tierra
mil pasiones, mil quimeras
en estrofa florecian(Bis).
Dicen también que la vida era hermosa
como una rosa, como un clavel
los acordeones brindaban sus notas
valiosa y suave del tiempo aquel.
Pero una mano cobarde
manchó unos versos con sangre
quitó la vida a un poeta
hoy desde un acordeón salen
gritos que son inmortales
voces que Octavio recuerda.
No estuve en la noche negra del gran ayer
en la zona bananera fue el renacer
mis canciones de esta tierra han sido mi llanto
yo muero por los guajiros de pena y sed
del pueblo soy la soberbia, el anochecer
de las niñas soñadores yo soy su encanto.
Cuentan que jamás una esperanza
se quedó en el medio del camino
dicen que el amor y la añoranza
como el sol de nuestra raza
fueron único designio(Bis).
Dicen también que en los tiempos aquellos
todo era bello, todo era amor
hoy ya naufragan los grandes anhelos
mas en el pueblo, muere un cantor.
La brisa nos trae canciones
que son un mar de delirio
música, ensueño y recuerdo
hoy claman los acordeones
nostalgia del rio Badillo
su último adiós a un trovero.
Yo soy después de mi ocaso la única voz
que como un sinsonte herido vuelve a trinar
para sembrar en mi pueblo mis ilusiones
yo fui el cantor de los cerros, del rio y el sol
que dejé una nota alegre en cada ansiedad
y una melodía enlas almas de mis amores.
Stem van de Accordeons
Ze zeggen dat de nacht nog donkerder was
ze zeggen dat de avonden niet stierven
ze vertellen dat in het verleden van mijn land
duizend passies, duizend dromen
in coupletten bloeiden (Herhaal).
Ze zeggen ook dat het leven mooi was
als een roos, als een anjer
de accordeons gaven hun noten
waardevol en zacht uit die tijd.
Maar een laffe hand
vervuilde enkele verzen met bloed
nam het leven van een dichter
vandaag komen uit een accordeon
schreeuwen die onsterfelijk zijn
stemmen die Octavio herinnert.
Ik was niet aanwezig in de zwarte nacht van het grote verleden
in het bananengebied was er een wedergeboorte
mijn liederen van dit land zijn mijn tranen geweest
ik sterf voor de boeren van verdriet en dorst
van het volk ben ik de trots, de avond
van de dromerige meisjes ben ik hun charme.
Ze zeggen dat nooit een hoop
in het midden van de weg is blijven steken
ze zeggen dat liefde en verlangen
als de zon van ons ras
de enige bestemming waren (Herhaal).
Ze zeggen ook dat in die tijden
alles mooi was, alles liefde was
vandaag vergaan de grote verlangens
maar in het volk sterft een zanger.
De bries brengt ons liederen
die een zee van delirium zijn
muziek, droom en herinnering
vandaag roepen de accordeons
nostalgie van de Badillo-rivier
een laatste afscheid aan een troubadour.
Ik ben na mijn ondergang de enige stem
die als een gewonde nachtegaal weer begint te zingen
om in mijn dorp mijn illusies te zaaien
ik was de zanger van de heuvels, van de rivier en de zon
ik liet een vrolijke noot achter in elke angst
en een melodie in de zielen van mijn liefdes.