Ara Que Tot Va Bé
Sota la conversa d'alguns viatgers
Seuen les cadires a fora del cafè
Un gos que s'ajup i rasca amb desgana un pensament
I perdem la tarda, jo i aquest ressol
De parets pintades d'un blanc qualsevol
Hi ha algun lloc on vaig, on la vida passa a poc a poc
Ja veus
Que no hi ha cap pressa, som eterns
I anem a càmera lenta pels carrers distrets
Ara que no hi ha res de nou
Ara que tot va bé
Porto la mirada de l'observador
Amb la calma encesa des d'algun botó
Compartim el temps
Mentre fem de vells desconeguts
Mai no duc sabates
Vaig vendre els mitjons
Visc en una plaça, decorant cançons
A un poblet de mar, on la lluna surt a poc a poc
Ja veus
Que no hi ha cap pressa, som eterns
I anem a càmera lenta pels carrers secrets
Ara que no hi ha res de nou
Ara que tot va bé
I juguem a caçar-nos els llavis
I la llum que té gust de Polaroid
I de lluny ens somriuen dos avis
I la tarda passa a poc a poc
Jetzt, wo alles gut ist
Unter dem Gespräch einiger Reisender
Sitzen die Stühle vor dem Café
Ein Hund, der sich niederlegt und lustlos einen Gedanken kratzt
Und wir verlieren den Nachmittag, ich und dieser Sonnenstrahl
Von Wänden, die in irgendeinem Weiß gestrichen sind
Gibt es einen Ort, wo ich hingehe, wo das Leben langsam vergeht
Siehst du
Dass es keine Eile gibt, wir sind ewig
Und wir gehen im Zeitlupentempo durch die abgelenkten Straßen
Jetzt, wo nichts Neues ist
Jetzt, wo alles gut ist
Ich trage den Blick des Beobachters
Mit der Ruhe, die von irgendeinem Knopf angeknipst wurde
Wir teilen die Zeit
Während wir alte Unbekannte spielen
Ich trage nie Schuhe
Ich habe die Socken verkauft
Ich lebe auf einem Platz, dekoriere Lieder
In einem kleinen Küstendorf, wo der Mond langsam aufgeht
Siehst du
Dass es keine Eile gibt, wir sind ewig
Und wir gehen im Zeitlupentempo durch die geheimen Straßen
Jetzt, wo nichts Neues ist
Jetzt, wo alles gut ist
Und wir spielen, uns die Lippen zu fangen
Und das Licht, das nach Polaroid schmeckt
Und von weitem lächeln uns zwei alte Leute an
Und der Nachmittag vergeht langsam