De ontmoeting in de schemering van zijn laatste uren. (The meeting, in the gloom of his last hours)
De vrouw bleek een man,
Verrotte vleugels aan zijn schouders.
De geur van stervend mensenvlees,
Deden zijn ogen prikken.
'Gij zult vechten, machtige krijger!
Mijn land is in gevaar,
Zoerachorijach dreigt te overwinnen,
Dus stal ik jou, zijn waardevolste schat!'
Sprak hij op vriendelijke toon
Nu zijn stem reeds strenger geworden,
sprak hij een laatste woord.
'Gij zijt van mij, geen weg baant trug naar huis.
Gevangen ben je, tussen rottend gespuis!'
Iothra schrok en keek naar boven,
Met de hoop op dingen die slechts zijn te hopen.
Maar de lucht was zwart, zijn ogen rood,
Hij deed niet wat Zoerachorijach hem gebood.
Langzaam vloog de shim bij hem weg,
Een schelle lach klonk in het koninkrijk door,
Zoals lang geleden eens tevoor...
El encuentro en la penumbra de sus últimas horas
La mujer resultó ser un hombre,
Con alas podridas en sus hombros.
El olor a carne humana moribunda,
Hacía que sus ojos se irritaran.
'¡Tendrás que luchar, poderoso guerrero!
Mi tierra está en peligro,
Zoerachorijach amenaza con vencer,
¡Así que te robé, su tesoro más valioso!'
Dijo con tono amigable,
Ahora su voz se había vuelto más severa,
pronunció una última palabra.
'Eres mío, no hay camino de regreso a casa.
¡Estás atrapado, entre la escoria podrida!'
Iothra se sobresaltó y miró hacia arriba,
Con la esperanza en cosas que solo se pueden esperar.
Pero el cielo estaba negro, sus ojos rojos,
No hizo lo que Zoerachorijach le ordenó.
Poco a poco, el shim voló lejos de él,
Una risa estridente resonó en el reino,
Como hace mucho tiempo atrás...