In het diepste van het hart, waar Keizers woorden wederklinken. (The screams deep inside the human heart)
Wanneer de zon langzaam opkwam,
Dacht Iothra aan zijn plan.
Naar het noorden trekken was zijn doel,
Al was het meer een gevoel.
Na mate de dag vorderde,
Besloot hij op pad te gaan.
Naar het land van het verdorde,
Ook al was hem een paradijs beloofd.
Dagenlang zwierf hij,
Bij dag en nacht.
'Want ik weet,
Dat een godheid op mij wacht!'
Alles wat eens groen was,
Leek nu grauw.
Maar in zijn verbeelding,
Zat het minder nauw.
Ondanks de duist're neveldauw.
Een stem in zichzelf riep:
'Iothra, kom naar huis,
je land in gevaar.
Maar jij gaat naar een plaats,
Waar het gras niet langer groen is,
Maar duister regeerd!'
Diep in hem groeide het verlangen,
Om zijn leed te vergeten,
Om zijn lot te ontlopen,
Om zijn gruwel te doen zinken.
En om de zon te zien blinken,
En de vogels te horen zingen.
Maar na de grote slag van eens tevoren,
Was er geen hoop meer, alles verloren.
Een onderdak dat had hij nodig,
Zijn gezin leek hem overbodig.
Verleid door diepe duisternis,
Gevoelloos, en diep.
Liep hij richting het kwaad,
Terwijl de Heilige Keizer hem riep.
Geen antwoord kwam er van zijn lippen,
Geen nuttig woord was het hem waard,
Om de grote Keizer te dienen,
En gedood te worden met het Zwaard.
En lo más profundo del corazón, donde resuenan las palabras del Emperador. (Los gritos en lo más profundo del corazón humano)
Cuando el sol salía lentamente,
Pensaba Iothra en su plan.
Ir hacia el norte era su objetivo,
Aunque más bien era un presentimiento.
A medida que avanzaba el día,
Decidió emprender el camino.
Hacia la tierra marchita,
Aunque le hubieran prometido un paraíso.
Vagó durante días,
De día y de noche.
'Porque sé,
¡Que un dios me espera!'
Todo lo que una vez fue verde,
Ahora parecía gris.
Pero en su imaginación,
No importaba tanto.
A pesar de la oscura neblina.
Una voz en su interior llamaba:
'Iothra, vuelve a casa,
Tu tierra está en peligro.
Pero tú te diriges a un lugar,
Donde la hierba ya no es verde,
Sino que reina la oscuridad.'
En lo más profundo de él crecía el deseo,
De olvidar su sufrimiento,
De evitar su destino,
De hundir su horror.
Y de ver brillar el sol,
Y escuchar cantar a los pájaros.
Pero después de la gran batalla de antaño,
Ya no había esperanza, todo perdido.
Necesitaba refugio,
Su familia le parecía superflua.
Seducido por la profunda oscuridad,
Insensible y profundo.
Caminaba hacia el mal,
Mientras el Santo Emperador lo llamaba.
No hubo respuesta en sus labios,
Ninguna palabra valía la pena,
Para servir al gran Emperador,
Y ser asesinado con la Espada.