De stille armen
De winter nadert weer voor onze stille armen
Zij hielden dikwijls niets en niemand om zich heen
En zijn toch ook een mens, die kleumend wacht op warmte
En hongerend op brood; die als zo menigeen
In zorg en armoe hokt in kouwe kille kamers
Met nergens licht of zon in een vergrauwd bestaan
Maar die, als het straks vriest, niet eenzaam en vergeten
Als iets, dat is geweest, alleen mag blijven staan
De stille armen gaan de gang van wie geweest zijn
Die al zijn uitgeteld als niet meer van belang
Die arm geworden zijn, die achter zijn gebleven
Aan wie geen mens meer denkt, zo'n hele winter lang
Daarom: al wie nog woont in welverwarmde huizen
Al wie geen armoe kent en soms nog zelfs geniet
Van licht en zonneschijn in dit gehavend leven
Vergeet, waar gij ook zijt, de stille armen niet
Los brazos silenciosos
El invierno se acerca de nuevo para nuestros brazos silenciosos
A menudo no tenían nada ni a nadie cerca de ellos
Y aún así son humanos, que esperan temblando por calor
Y muriendo de hambre por pan; como tantos otros
Que viven en preocupación y pobreza en frías y sombrías habitaciones
Sin luz ni sol en una existencia descolorida
Pero que, cuando llegue el frío, no quedarán solos y olvidados
Como algo que ha sido, se les permitirá permanecer solos
Los brazos silenciosos siguen el camino de los que han sido
Que ya no cuentan como importantes
Que se han vuelto pobres, que han quedado atrás
A quienes nadie recuerda, durante todo un invierno
Por eso: todos los que aún viven en casas cálidas
Todos los que no conocen la pobreza y a veces incluso disfrutan
De la luz y el sol en esta vida desgarrada
No olviden, donde sea que estén, a los brazos silenciosos
Escrita por: Leon Boedels