Desierto Sin Amor
Despacio y en silencio
el reloj castiga el tiempo
y siento el frio de tus labios
al mentir diciendo adios.
Tu nombre lo trajo el viento
salvaje amor placer intenso
solo dame una vez mas
como en aquella cancion.
Y si de algo te sirve yo te digo
que Te amo y
clavo entre tus manos
el fuego y la pasion.
No prendas ya las luces
quiero recordar tu cuerpo
como una rosa en el desierto,
desierto sin amor.
Y tu tren cruzo mi alma
y mis ojos se cerraron
lagrimas que se escaparon
al correr por el anden,
veo tu cara entre la gente
y les digo que aun Te amo
bebo los dias y te extraño
yo quisiera volverte a ver.
Y ahora nuestro tema
sonando en la radio
es como si tu boca
se acercara hasta mi...
Solo apago las luces
y recuerdo tu cuerpo
como una rosa en el desierto
desierto sin amor.
Y mis manos ya no saben
de caricias con deseo
y en el piano no hay mas juegos
desde que me faltas tu
mas despacio y en silencio
el reloj castiga el tiempo
y siento el frio de tus labios
al mentir diciendo adios...
y ahora nuestro tema sonando en la radio
es como si tu boca
se acercara hasta mi,
no prendas ya las luces
quiero recordar tu cuerpo
como una rosa en el desierto
desierto sin amor...
Woestijn Zonder Liefde
Langzaam en in stilte
straft de klok de tijd
en voel ik de kou van je lippen
terwijl je liegt en afscheid neemt.
Je naam bracht de wind
wilde liefde, intense genot
geef me nog één keer
zoals in dat lied.
En als het je iets helpt, zeg ik je
ik hou van je en
steek tussen je handen
het vuur en de passie.
Zet de lichten niet aan
ik wil je lichaam herinneren
als een roos in de woestijn,
woestijn zonder liefde.
En je trein kruiste mijn ziel
en mijn ogen sloten zich
tranen die ontsnapten
terwijl ze over het perron renden,
ik zie je gezicht tussen de mensen
en ik zeg dat ik nog steeds van je hou
ik drink de dagen en mis je
ik zou je graag weer willen zien.
En nu klinkt ons nummer
op de radio
het is alsof je mond
naar me toe komt...
Ik zet gewoon de lichten uit
en herinner je lichaam
als een roos in de woestijn
woestijn zonder liefde.
En mijn handen weten niet meer
van strelingen met verlangen
en op de piano zijn er geen spelletjes meer
sinds je er niet meer bent.
Maar langzaam en in stilte
straft de klok de tijd
en voel ik de kou van je lippen
terwijl je liegt en afscheid neemt...
en nu klinkt ons nummer op de radio
het is alsof je mond
naar me toe komt,
zet de lichten niet aan
ik wil je lichaam herinneren
als een roos in de woestijn
woestijn zonder liefde...