1000 Leguas
Me fume el corazón que guardé en un cajón de escritorio
Por el mono de verme en las ramas de tu purgatorio
Que se vistan de gala los ruidos de tu dormitorio
Los invito a cenar a las luces de mi velatorio
Trabajé de botones en hilo de vilo y de insomnio
Y dos cuerdos tejieron recuerdos desde un manicomio
¿Cómo vas a llorar a caballo? Me dijo el demonio
Si el amor duele más al galope de algún unicornio
Cuando me hagas la cruz dímelo y yo me pongo la esquela
Hice un máster de olvido y al final dejé la carrera
Me quedaba dormido soñando que ardía tu vera
Y al final desperté y terminé por arder en tu hoguera, aunque tu no quieras
Me he cansado de romper tableros por creerte la reina del puto ajedrez
Que de tanto chocar con el muro al besarte juro que solo me sabes a pared
Ya me mate por trepar por tu cuello pero si pudiera lo haría otra vez
Si por ahogarme nadando en suspiros todo lo que miro está en ojo de pez
Llevo una espina clavada en el pecho por no ver un lecho en tu espina dorsal
Y la retina estampada en el techo de tanto buscarte una estrella fugaz
Dame una pala y un cubo de tierra y me entierro en las alas de un ave rapaz
Que prefiera volar en tu guerra a tener que olvidarte anidando en La Paz
Que mis labios no suenan canciones tan solo pedazos
Se agotaron las pilas del radio de tus antebrazos
Regalé mis vaqueros a un indio que andaba descalzo
Y le dije si ves a cupido le das tu el flechazo
Ya no quiero ser un marinero en tu boca sin tregua
No hay tijeras para peluqueros de pelos de lengua
Y ahora dime que hago yo con cadenas de perro implorando perpetuas
Si prefiero ahuyentar a la Luna que aullarte a 1000 leguas
Tu frontera llamada entrecejo no deja que entre
Y el visado en tus cejas no sirve en tus dos continentes
Ojalá que la tierra volviera a nacer nuevamente
Y al formar la Pangea tú y yo fuéramos uno siempre (siempre)
Yo estoy en la calle lamento, en el valle de los besos sedientos
Y tu como bruja dibujas burbujas y empujas que cruja mi aguja del tiempo
Y es que mi cama sin ti es un bordillo un novillo sin lana, una dama sin brillo
Un martillo en la cara, una daga, un cuchillo, un pasillo con balas buscando un gatillo
Y que venga la muerte a pasar inventario
Con el calendario de tus despedidas
De tanto escribirte en la vida en los labios
Saqué un diccionario de besos suicidas
Quise ofrecerte un camino de rosas
Pegando baldosas de espinas y heridas
Nunca dejé de sentir mariposas
Aunque cada prosa fuera insecticida
Antes pintabas el agua en mi pozo
Ahora un esbozo de arena y de fuego
Antes eras cerrajera en mis ojos
Y ahora el cerrojo que encierra mis miedos
Antes pillabas mentiras y cojos
Hoy me recoges en palos de ciegos
Antes pasabas cruzándome en rojo
Pero hoy me atropellas cruzando los dedos
Que mis labios no suenan canciones tan solo pedazos
Se agotaron las pilas del radio de tus antebrazos
Regalé mis vaqueros a un indio que andaba descalzo
Y le dije si ves a cupido le das tu el flechazo
Ya no quiero ser un marinero en tu boca sin tregua
No hay tijeras para peluqueros de pelos de lengua
Y ahora dime que hago yo con cadenas de perro implorando perpetuas
Si prefiero ahuyentar a la Luna que aullarte a 1000 leguas
1000 Leguas
Ik rookte het hart dat ik in een bureau had verstopt
Voor de drang om jou te zien in de takken van jouw purgatorium
Laat de geluiden van jouw slaapkamer zich feestelijk kleden
Ik nodig ze uit voor het diner bij de lichten van mijn wake
Ik werkte als ober met een draad van spanning en slapeloosheid
En twee gekken weefden herinneringen vanuit een gekkenhuis
"Hoe ga je huilen op een paard?" zei de demon tegen mij
Als de liefde meer pijn doet bij de galop van een eenhoorn
Als je me het kruis maakt, zeg het me en ik zet de rouwbrief op
Ik deed een master in vergeten en uiteindelijk stopte ik met de studie
Ik viel in slaap dromend dat jouw zijde in vlammen stond
En uiteindelijk werd ik wakker en eindigde ik in jouw vuur, ook al wil je het niet
Ik ben moe van het breken van borden omdat ik je de koningin van het verdomde schaken geloofde
Dat ik, door tegen de muur te botsen als ik je kus, zweer dat je alleen naar muur smaakt
Ik heb mezelf al gedood door over jouw nek te klimmen, maar als ik kon, zou ik het opnieuw doen
Als ik verdrink in zuchten, is alles wat ik zie in het oog van een vis
Ik heb een doorn in mijn borst omdat ik geen bed zie in jouw wervelkolom
En het netvlies gedrukt op het plafond van het zoeken naar een vallende ster
Geef me een schep en een emmer aarde en ik begraaf me in de vleugels van een roofvogel
Die liever in jouw oorlog vliegt dan jou te vergeten in La Paz
Want mijn lippen klinken niet als liedjes, alleen als stukjes
De batterijen van de radio van jouw onderarmen zijn op
Ik gaf mijn spijkerbroek aan een indiaan die blootsvoets liep
En ik zei tegen hem, als je Cupido ziet, geef hem dan de pijl
Ik wil geen marinier meer zijn in jouw mond zonder rust
Er zijn geen scharen voor kappers van tongen
En nu, wat moet ik doen met hondenketens die om eeuwigheid smeken?
Als ik liever de maan wegjaag dan jou op 1000 lengtes aan te huilen
Jouw grens, genaamd tussenwenkbrauw, laat me niet binnen
En het visum in jouw wenkbrauwen werkt niet op jouw twee continenten
Ik hoop dat de aarde opnieuw kan herboren worden
En dat we, als Pangea zich vormt, altijd één zouden zijn (altijd)
Ik ben in de straat van het verdriet, in de vallei van dorstige kussen
En jij, als een heks, tekent bellen en duwt dat mijn tijdnaald krakend is
En mijn bed zonder jou is een rand, een stier zonder wol, een dame zonder glans
Een hamer in het gezicht, een dolk, een mes, een gang met kogels op zoek naar een trekker
En laat de dood komen om de inventaris op te maken
Met de kalender van jouw afscheid
Van het zoveel schrijven in het leven op de lippen
Haalde ik een woordenboek van zelfmoordkussen
Ik wilde je een pad van rozen aanbieden
Met tegels van doornen en wonden
Ik heb nooit gestopt met het voelen van vlinders
Ook al was elke proza insecticide
Vroeger schilderde je het water in mijn put
Nu een schets van zand en vuur
Vroeger was je een slotenmaker in mijn ogen
En nu de sluiting die mijn angsten opsluit
Vroeger ving je leugens en kreupelen
Vandaag haal je me op in blinde stokken
Vroeger passeerde je me met rood licht
Maar vandaag overrijd je me terwijl ik mijn vingers kruis
Want mijn lippen klinken niet als liedjes, alleen als stukjes
De batterijen van de radio van jouw onderarmen zijn op
Ik gaf mijn spijkerbroek aan een indiaan die blootsvoets liep
En ik zei tegen hem, als je Cupido ziet, geef hem dan de pijl
Ik wil geen marinier meer zijn in jouw mond zonder rust
Er zijn geen scharen voor kappers van tongen
En nu, wat moet ik doen met hondenketens die om eeuwigheid smeken?
Als ik liever de maan wegjaag dan jou op 1000 lengtes aan te huilen