My Father's House
Last night I dreamed that I was a child out where the pines grow wild and tall
I was trying to make it home through the forest before the darkness falls
I heard the wind rustling through the trees and ghostly voices rose from the fields
I ran with my heart pounding down that broken path
With the devil snappin' at my heels
I broke through the trees and there in the night
My father's house stood shining hard and bright
The branches and brambles tore my clothes and scratched my arms
But I ran till I fell shaking in his arms
I awoke and I imagined the hard things that pulled us apart
Will never again sir tear us from each other's hearts
I got dressed and to that house I did ride from out on the road I could see its windows shining in light
I walked up the steps and stood on the porch a woman I didn't recognize came and spoke to me through a chained door
I told her my story and who I'd come for
She said "I'm sorry son but no one by that name lives here anymore"
My father's house shines hard and bright it stands like a beacon calling me in the night
Calling and calling so cold and alone
Shining cross this dark highway where our sins lie unatoned
Het Huis van Mijn Vader
Gisteravond droomde ik dat ik een kind was, waar de dennen woest en groot groeien
Ik probeerde door het bos naar huis te komen voordat de duisternis valt
Ik hoorde de wind ritselen door de bomen en spookachtige stemmen kwamen uit de velden
Ik rende met mijn hart bonzend over dat gebroken pad
Met de duivel die aan mijn hielen snapte
Ik brak door de bomen en daar in de nacht
Stond het huis van mijn vader, hard en fel verlicht
De takken en doorns scheurden mijn kleren en krabden mijn armen
Maar ik rende totdat ik trillend in zijn armen viel
Ik werd wakker en ik stelde me de moeilijke dingen voor die ons uit elkaar trokken
Zullen ons nooit meer scheiden van elkaars harten
Ik kleedde me aan en naar dat huis reed ik toe, vanaf de weg kon ik zijn ramen in het licht zien glanzen
Ik liep de trappen op en stond op de veranda, een vrouw die ik niet herkende kwam en sprak tot mij door een kettingdeur
Ik vertelde haar mijn verhaal en voor wie ik gekomen was
Zij zei: "Het spijt me, zoon, maar niemand met die naam woont hier meer"
Het huis van mijn vader straalt hard en fel, het staat als een baken dat me in de nacht roept
Ropend en roepend, zo koud en alleen
Schitterend over deze donkere snelweg waar onze zonden onverbloemd liggen