Downbound Train
I had a job, I had a girl
I had something going mister in this world
I got laid off down at the lumber yard
Our love went bad, times got hard
Now I work down at the carwash
Where all it ever does is rain
Don't you feel like you're a rider on a downbound train
She just said: Joe I gotta go
We had it once we ain't got it any more
She packed her bags left me behind
She bought a ticket on the Central Line
Nights as I sleep, I hear that whistle whining
Feel her kiss in the misty rain
And I feel like I'm a rider on a downbound train
Last night I heard your voice
You were crying, crying, you were so alone
You said your love had never died
You were waiting for me at home
Put on my jacket, I ran through the woods
I ran till I thought my chest would explode
There in the clearing, beyond the highway
In the moonlight, our wedding house shone
I rushed through the yard, I burst through the front door
My head pounding hard, up the stairs I climbed
The room was dark, our bed was empty
Then I heard that long whistle whine
And I dropped to my knees, hung my head and cried
Now I swing a sledge hammer on a railroad gang
Knocking down them cross ties, working in the rain
Now don't it feel like you're a rider on a downbound train
Neerwaartse Trein
Ik had een baan, ik had een meisje
Ik had iets gaande, meneer, in deze wereld
Ik werd ontslagen bij de houtzagerij
Onze liefde ging stuk, tijden werden zwaar
Nu werk ik bij de carwash
Waar het altijd maar regent
Voel je niet alsof je een passagier bent op een neerwaartse trein
Ze zei gewoon: Joe, ik moet gaan
We hadden het eens, maar nu hebben we het niet meer
Ze pakte haar spullen en liet me achter
Ze kocht een ticket voor de Centraal Lijn
Nachten als ik slaap, hoor ik die fluit huilen
Voel haar kus in de mistige regen
En ik voel me als een passagier op een neerwaartse trein
Gisteravond hoorde ik je stem
Je was aan het huilen, huilen, je was zo alleen
Je zei dat je liefde nooit was gestorven
Je wachtte op me thuis
Ik trok mijn jas aan, ik rende door het bos
Ik rende tot ik dacht dat mijn borst zou exploderen
Daar in de open plek, voorbij de snelweg
In het maanlicht, straalde ons huwelijks huis
Ik stormde door de tuin, ik barstte door de voordeur
Mijn hoofd bonkte hard, de trap op klom ik
De kamer was donker, ons bed was leeg
Toen hoorde ik die lange fluit huilen
En ik viel op mijn knieën, boog mijn hoofd en huilde
Nu zwaai ik met een hamer in een spoorwegploeg
De dwarsliggers neerhalen, werkend in de regen
Voelt het niet alsof je een passagier bent op een neerwaartse trein
Escrita por: Bruce Springsteen