El Jardinero (Upon the Death of Ramona)
I wake and take your picture from my night table
With a kiss, I place it on the shelf
Give you my mornin' prayer
It's a weakness I allow myself
In the kitchen, I make the coffee
As the Sun's first light through the window streams
I wake your brother Roberto from his dreams
I throw my tools in the truck bed
From the San Fernando into the hills
As the gray morning clouds
Over the hilltop stream
I follow them down
Into the cool rich canyons of grain
And my mind drifts to you
From the northern mountains
The water comes and the city blooms
The Santa Anna's breathe so dry and dusty
Through the villa rooms
Bougainvillea blossom
Red and white 'round the entry door
And the roses rise so perfectly out of the desert floor
Your memory is my desire
My daughter, if my sorrow is my sin
With my work here in this garden, we'll both live again
I trim the eucalyptus
That her branches may be free, my love
That the wind may find a way
Through to the dark sky above
That day your mother
On the porch waiting
Now I watch the branches drifting
And my heart fills with you
At night I feel your spirit
As the day's weariness I embrace
I visit you in the brave beauty of your mother's sleeping face
Now, Ramona, when the dark comes drifting in
And these rooms lie sweetened by the dry desert wind
Tell me how
How will my heart ever mend
If I can never touch you or feel you breathe again
In my dreams, the earth to which I have given you
Opens below me where I stand
I slip beneath the moist soil
Through the cool dust and desert sand
I hold your face
I hold your face in my hands
I wake early in the morning
Today, I'll cut the roses from their stems
De Tuinman (Bij de Dood van Ramona)
Ik word wakker en neem je foto van mijn nachttafel
Met een kus leg ik het op de plank
Geef je mijn ochtendgebed
Het is een zwakte die ik mezelf toestaan
In de keuken zet ik de koffie
Terwijl het eerste licht van de zon door het raam stroomt
Wak ik je broer Roberto uit zijn dromen
Ik gooi mijn gereedschap in de laadbak
Van San Fernando de heuvels in
Terwijl de grijze ochtendwolken
Over de heuveltop stromen
Volg ik ze naar beneden
In de koele rijke kloven van graan
En mijn gedachten dwalen naar jou
Van de noordelijke bergen
Komt het water en de stad bloeit
De Santa Anna's ademen zo droog en stoffig
Door de villa kamers
Bougainvillea bloeit
Rood en wit rond de voordeur
En de rozen rijzen zo perfect uit de woestijnvloer
Je herinnering is mijn verlangen
Mijn dochter, als mijn verdriet mijn zonde is
Met mijn werk hier in deze tuin, zullen we allebei weer leven
Ik snoei de eucalyptus
Zodat haar takken vrij kunnen zijn, mijn liefde
Zodat de wind een weg kan vinden
Naar de donkere lucht boven
Die dag dat je moeder
Op de veranda wachtte
Nu kijk ik naar de takken die drijven
En mijn hart vult zich met jou
's Nachts voel ik je geest
Terwijl ik de vermoeidheid van de dag omarm
Bezoek ik je in de dappere schoonheid van het slapende gezicht van je moeder
Nu, Ramona, wanneer de duisternis binnenkomt
En deze kamers zoet zijn door de droge woestijnwind
Vertel me hoe
Hoe zal mijn hart ooit helen
Als ik je nooit meer kan aanraken of je adem weer kan voelen
In mijn dromen opent de aarde waar ik jou heb gegeven
Onder mij waar ik sta
Glijd ik onder de vochtige grond
Door het koele stof en woestijnzand
Ik houd je gezicht vast
Ik houd je gezicht in mijn handen
Ik word vroeg in de ochtend wakker
Vandaag zal ik de rozen van hun stelen snijden