Vallecito
Ya no es el mismo mi valle
Nublarse sus cielos vi
Y están marchitas las flores
Que enamorada te di
Ya de aquel antiguo canto
Del claro río materno
No queda sino este llanto
Que va rodando, entre tanto
Se hace más triste el invierno
Vallecito de Huaco donde nací
Sombra del fuerte abuelo que ya se fue
A tu molino viejo quiero volver
Hoy que de amarga vida probé la hiel
Lejos de ti
De mi querencia
Pobre de mí
Me paso llorando ausencias
Me paso llorando ausencias
Cuando me doble el cansancio de mis afanes perdidos
He de tornar a la sombra de tus viejas arboledas
Al frescor de mis aleros, a la paz de tus sembrados
Al oro de tu poniente cuando prolonga la tarde
Su agonía entre las lomas
Al fogón de tus pastores envejecidos de invierno, entre cantos de cencerros
Y quejumbres de vihuelas con el ¡ay! De las tonadas
Y en callada mansedumbre como quien se va durmiendo
Quiero morirme sonriendo bajo la luz de tu cielo
Acaso cierren mis ojos las piadosas manos magras
De alguna vieja Huaqueña, de negro rebozo pobre
Y antiguo credo cristiano
Te canto Vallecito por recordar
Tus verdes alfalfares mi huerto en flor
El oro de tus trigos, el manantial
Y la lejana estrella que él reflejó
Lejos de ti
De mi querencia
Pobre de mí
Me paso llorando ausencias
Me paso llorando ausencias
Vallecito
Mijn vallei is niet meer hetzelfde
Ik zag de luchten zich verduisteren
En de bloemen zijn verwelkt
Die ik je vol liefde gaf
Van dat oude lied
Van de heldere moederlijke rivier
Is er alleen deze huil
Die rolt, terwijl
De winter treuriger wordt
Vallecito van Huaco waar ik geboren ben
Schaduw van mijn sterke grootvader die al is heengegaan
Naar je oude molen wil ik terugkeren
Vandaag, nu ik de bitterheid van het leven heb geproefd
Ver weg van jou
Van mijn geliefde plek
Arm van mij
Ik blijf huilen om afwezigheden
Ik blijf huilen om afwezigheden
Wanneer de vermoeidheid van mijn verloren inspanningen me buigt
Zal ik terugkeren naar de schaduw van je oude bomen
Naar de koelte van mijn daken, naar de rust van je akkers
Naar de gouden gloed van je westen wanneer de middag
Zijn agonie tussen de heuvels verlengt
Bij het vuur van je herders, verouderd door de winter, tussen het gezang van bellen
En het geklaag van vihuelas met het 'ay!' van de melodieën
En in stille zachtmoedigheid zoals iemand die in slaap valt
Wil ik sterven met een glimlach onder de licht van jouw hemel
Misschien sluiten mijn ogen de barmhartige magere handen
Van een oude Huaqueña, met een arme zwarte sjaal
En een oud christelijk geloof
Ik zing voor je Vallecito om te herinneren
Je groene alfalfa's, mijn bloeiende tuin
De gouden kleur van je tarwe, de bron
En de verre ster die hij weerkaatste
Ver weg van jou
Van mijn geliefde plek
Arm van mij
Ik blijf huilen om afwezigheden
Ik blijf huilen om afwezigheden