Setiembre Del 88
Septiembre de 1988, Buenos Aires, Argentina
Querido amigo, recibí tu carta de Italia
Y me alegra mucho saber que todo está bien
Aquí la cosa sigue igual, no está transparente
La crisis se pasea por las calles y la tristeza del pueblo
Es como un barco que no llega a destino
No sé qué pasó, no sé cómo fue
Pero no te vuelvas, te diré por qué
Si vieras qué triste que está la Argentina
Tiene la mirada de los caminantes que ya no caminan
Se muere de pena por tanta mentira
De tanta promesa por nadie cumplida
Si vieras sus calles que tanto reían, ya no son las mismas
Si vieras qué triste que está la Argentina
Tiene la nostalgia de aquellos amantes que nunca se olvidan
La hicieron de goma, parece mentira
La gente se escapa, pero no hay salida
Y hasta los gorriones, de tanta tristeza, se fueron de gira
Septiembre de 1988, Buenos Aires, Argentina
Querido amigo, se me acaba de volcar el mate
Sobre la carta que te iba a mandar
Por eso te vuelvo a escribir
Me alegra mucho saber que te va bien
Aquí la cosa sigue igual
Pero de una manera u otra, vamos a salir adelante
Hay algo que no se debe perder nunca
Y es la esperanza
Si vieras qué linda que está la Argentina
Tiene la mirada de la primer novia que nunca se olvida
Desde los balcones llueven las glicinas
Y a pesar de todo camina y camina
Si vieras de nuevo
Qué linda y qué grande que está mi Argentina
Buenos Aires sigue llena de gorriones
Hay nuevos poetas que escriben sus tangos
Y hay nuevos cantores
Y sigue teniendo la vieja locura
Que al doblar la esquina haya una aventura
Ya ves, sigue viva y, a pesar de todo, llena de ternura
Si acaso te encuentras con otro emigrante
Decile que vuelva, que pronto seremos mejores que antes
Que todo fue culpa de cuatro atorrantes
Que solo lograron que el pueblo no cante
Volvé cuando quieras que juntos podremos salir adelante
September '88
September 1988, Buenos Aires, Argentinië
Beste vriend, ik heb je brief uit Italië ontvangen
En het doet me veel plezier te horen dat alles goed gaat
Hier is het nog steeds hetzelfde, het is niet transparant
De crisis wandelt door de straten en de verdriet van het volk
Is als een schip dat zijn bestemming niet bereikt
Ik weet niet wat er is gebeurd, ik weet niet hoe het kwam
Maar kom niet terug, ik zal je vertellen waarom
Als je zou zien hoe treurig Argentinië is
Het heeft de blik van de wandelaars die niet meer lopen
Het sterft van verdriet door zoveel leugens
Van zoveel beloften die door niemand zijn nagekomen
Als je zijn straten zou zien die zo vaak lachten, zijn ze niet meer hetzelfde
Als je zou zien hoe treurig Argentinië is
Het heeft de nostalgie van die geliefden die je nooit vergeet
Ze maakten het van rubber, het lijkt wel een grap
De mensen ontsnappen, maar er is geen uitweg
En zelfs de mussen, van zoveel verdriet, zijn op tournee gegaan
September 1988, Buenos Aires, Argentinië
Beste vriend, ik heb net mijn mate omgestoten
Over de brief die ik je wilde sturen
Daarom schrijf ik je opnieuw
Het doet me veel plezier te horen dat het goed met je gaat
Hier is het nog steeds hetzelfde
Maar op de een of andere manier, we zullen vooruitkomen
Er is iets dat je nooit mag verliezen
En dat is de hoop
Als je zou zien hoe mooi Argentinië is
Het heeft de blik van de eerste liefde die je nooit vergeet
Van de balkons regent het wisteria
En ondanks alles blijft het lopen en lopen
Als je het opnieuw zou zien
Hoe mooi en groot mijn Argentinië is
Buenos Aires is nog steeds vol mussen
Er zijn nieuwe dichters die hun tango's schrijven
En er zijn nieuwe zangers
En het heeft nog steeds de oude gekte
Dat er om de hoek een avontuur wacht
Zie je, het is nog steeds levend en, ondanks alles, vol tederheid
Als je toevallig een andere emigrant tegenkomt
Zeg hem dat hij terug moet komen, dat we snel beter zullen zijn dan voorheen
Dat alles de schuld was van vier schurken
Die alleen maar hebben bereikt dat het volk niet zingt
Kom terug wanneer je wilt, samen kunnen we vooruitkomen