Noble Engaño
Joaquín tenía 15 años, pedro tenía 16,
Iban a estados unidos, salieron de monterrey,
Traían grandes ilusiones, de tanto que oían hablar,
De llegar a houston texas, y ponerse a trabajar
A joaquín se le hizo fácil, el río bravo cruzar,
El río iba muy crecido, y no lo pudo lograr,
Pedro lloraba el fracaso, casi perdió la razón,
Al ver a su hermano ahogarse, en ese río traidor
Un año cumple mi hermano, que el cielo lo recogió,
Mis pobres padres no saben, que a houston jamás llego
Yo me hago pasar por el, cuando a mis padres escribo
No les digo la verdad, ellos piensan que esta vivo
(después de una larga ausencia con mis padres,
Regreso a contarles todo lo que encierro aquí en mi pecho,
Mi madre llorando me abrazaba y me besaba
“haz vuelto al fin hijo mío”, y mis lágrimas rodaron
Y al preguntar por joaquín, tuve que seguir fingiendo,
Para no verla sufrir)
A joaquín se le hizo fácil, el río bravo cruzar,
El río iba muy crecido, y no lo pudo lograr,
Pedro lloraba el fracaso, casi perdió la razón,
Al ver a su hermano ahogarse, en ese río traidor
Un año cumple mi hermano, que el cielo lo recogió,
Mis pobres padres no saben, que a houston jamás llego
Yo me hago pasar por el, cuando a mis padres escribo
No les digo la verdad, ellos piensan que esta vivo
Edel Bedrog
Joaquín was vijftien jaar, Pedro was zestien,
Ze gingen naar de Verenigde Staten, vertrokken uit Monterrey,
Ze hadden grote dromen, van alles wat ze hoorden,
Om in Houston, Texas aan de slag te gaan.
Voor Joaquín leek het makkelijk, de Rio Bravo over te steken,
De rivier was erg vol, en hij kon het niet maken,
Pedro huilde om het falen, bijna verloor hij zijn verstand,
Toen hij zijn broer zag verdrinken, in die verraderlijke rivier.
Een jaar is mijn broer geleden, dat de hemel hem opnam,
Mijn arme ouders weten niet, dat hij nooit in Houston aankwam.
Ik doe me voor als hem, als ik aan mijn ouders schrijf,
Ik vertel ze niet de waarheid, zij denken dat hij leeft.
(na een lange afwezigheid bij mijn ouders,
Kom ik terug om ze alles te vertellen wat ik hier in mijn hart verberg,
Mijn moeder huilend omarmde me en kuste me,
"Je bent eindelijk terug, mijn zoon", en mijn tranen stroomden,
En toen ik vroeg naar Joaquín, moest ik blijven doen alsof,
Om haar niet te laten lijden.)
Voor Joaquín leek het makkelijk, de Rio Bravo over te steken,
De rivier was erg vol, en hij kon het niet maken,
Pedro huilde om het falen, bijna verloor hij zijn verstand,
Toen hij zijn broer zag verdrinken, in die verraderlijke rivier.
Een jaar is mijn broer geleden, dat de hemel hem opnam,
Mijn arme ouders weten niet, dat hij nooit in Houston aankwam.
Ik doe me voor als hem, als ik aan mijn ouders schrijf,
Ik vertel ze niet de waarheid, zij denken dat hij leeft.