A Voz do Violão
Não queiras, meu amor, saber da mágoa
Que sinto quando a relembrar-te estou
Atestam-te os meus olhos rasos d'água
A dor que a tua ausência me causou
Saudades infinitas me devoram
Lembranças do teu vulto que nem sei
Meus olhos incessantemente choram
As horas de prazer que já gozei
Porém neste abandono interminável
No espinho de tão negra solidão
Eu tenho um companheiro inseparável
Na voz do meu plangente violão
Deixaste-me sozinho e lá distante
Alheio à imensidão de minha dor
Esqueces que ainda existe
Um peito amante
Que chora o teu carinho sedutor
No azul sem fim do espaço iluminado
Ao léu do vento se desfaz
A queixa deste amor desesperado
Que o peito em mil pedaços me desfaz
De Stem van de Gitaar
Wil niet, mijn lief, weten van de pijn
Die ik voel als ik aan jou denk
Mijn ogen getuigen van het water dat ik verlies
De pijn die jouw afwezigheid me bracht
Oneindige gemis verslindt me
Herinneringen aan jouw schaduw die ik niet ken
Mijn ogen huilen eindeloos
Om de uren van vreugde die ik heb genoten
Maar in deze eindeloze verlatenheid
In de doorn van zo'n zwarte eenzaamheid
Heb ik een onafscheidelijke metgezel
In de stem van mijn klagende gitaar
Je liet me alleen en zo ver weg
Ver van de immensiteit van mijn pijn
Vergeet je niet dat er nog bestaat
Een liefdevol hart
Dat huilt om jouw verleidelijke genegenheid
In de eindeloze blauwe ruimte verlicht
Verlies ik me in de wind
De klacht van deze wanhopige liefde
Die mijn hart in duizend stukken breekt
Escrita por: Francisco Alves / Horácio De Campos