395px

Clarice

Caetano Veloso

Clarice

Há muita gente
Apagada pelo tempo
Nos papéis desta lembrança
Que tão pouca me ficou

Igrejas brancas
Luas claras nas varandas
Jardins de sonho e cirandas
Foguetes claros no ar

Que mistério tem Clarice
Que mistério tem Clarice
Pra guardar-se assim tão firme
No coração

Clarice era morena
Como as manhãs são morenas
Era pequena no jeito
De não ser quase ninguém

Andou conosco caminhos
De frutas e passarinhos
Mas jamais quis se despir
Entre os meninos e os peixes
Entre os meninos e os peixes
Entre os meninos e os peixes
Do rio, do rio

Que mistério tem Clarice
Que mistério tem Clarice
Pra guardar-se assim tão firme
No coração

Tinha receio do frio
Medo de assombração
Um corpo que não mostrava
Feito de adivinhações

Os botões sempre fechados
Clarice tinha o recato
De convento e procissão
Eu pergunto o mistério
Que mistério tem Clarice
Pra guardar-se assim tão firme
No coração

Soldado fez continência
O coronel reverência
O padre fez penitência
Três novena e uma trezena

Mas Clarice era a inocência
Nunca mostrou-se a ninguém
Fez-se modelo das lendas
Fez-se modelo das lendas
Das lendas que nos contaram
As avós

Que mistério tem Clarice
Que mistério tem Clarice
Pra guardar-se assim tão firme
No coração

Tem que um dia amanhecia
E Clarice, assistiu minha partida
Chorando pediu lembrança

E vendo o barco se afastar de Amaralina
Desesperadamente linda
Soluçando e lentamente

E lentamente despiu o corpo moreno
E entre todos os presentes
Té que seu amor sumisse

Permaneceu no adeus chorando e nua
Para que a tivesse toda
Todo o tempo que existisse

Que mistério tem Clarice
Que mistério tem Clarice
Pra guardar-se assim tão firme
No coração

Clarice

Er is veel mensen
Vergeten door de tijd
In de bladen van deze herinnering
Die zo weinig voor mij overbleef

Witte kerken
Heldere manen op de balkons
Droomtuinen en dansen
Helder vuurwerk in de lucht

Wat voor mysterie heeft Clarice
Wat voor mysterie heeft Clarice
Om zich zo stevig te bewaren
In het hart

Clarice was bruin
Zoals de ochtenden bruin zijn
Ze was klein in de manier
Van bijna niemand te zijn

Ze liep met ons paden
Van vruchten en vogeltjes
Maar ze wilde zich nooit ontbloten
Tussen de jongens en de vissen
Tussen de jongens en de vissen
Tussen de jongens en de vissen
Van de rivier, van de rivier

Wat voor mysterie heeft Clarice
Wat voor mysterie heeft Clarice
Om zich zo stevig te bewaren
In het hart

Ze was bang voor de kou
Bang voor spoken
Een lichaam dat niet toonde
Gemaakt van raadsels

De knopen altijd dicht
Clarice had de bescheidenheid
Van een klooster en een processie
Ik vraag me het mysterie af
Wat voor mysterie heeft Clarice
Om zich zo stevig te bewaren
In het hart

Een soldaat maakte een saluut
De kolonel eerde
De priester deed boete
Drie novenen en een trezena

Maar Clarice was de onschuld
Toonde zich aan niemand
Ze werd het model van de legendes
Ze werd het model van de legendes
Van de legendes die ons verteld werden
Door de grootmoeders

Wat voor mysterie heeft Clarice
Wat voor mysterie heeft Clarice
Om zich zo stevig te bewaren
In het hart

Er was een dag dat de ochtend aanbrak
En Clarice, zag mijn vertrek
Huilend vroeg ze om herinnering

En terwijl ze de boot van Amaralina zag wegvaren
Wanhopig mooi
Hikkend en langzaam

En langzaam ontblote ze het bruine lichaam
En tussen alle aanwezigen
Totdat haar liefde verdween

Bleef ze in het afscheid huilend en naakt
Zodat ze haar helemaal had
De hele tijd die er zou zijn

Wat voor mysterie heeft Clarice
Wat voor mysterie heeft Clarice
Om zich zo stevig te bewaren
In het hart

Escrita por: Caetano Veloso, Capinan