La Lola
Se llama Lola y tiene historia
Aunque más que historia, será un poema
Su vida entera pasó buscando
Noches de gloria, como alma en pena
Detrás de su manto, de fría dama
Tenía escondidas, tremendas armas
Para las batallas, del cara a cara
Que con ventaja, muy bien libraba
Le fue muy mal, de mano en mano
De boca en boca, de cama en cama
Como una muñeca, que se desgasta
Se queda vieja y la pena arrastra
Óyeme mi Lola, mi tierna Lola
Tu triste vida es tu triste historia
Pero qué manera, de caminar
Mira qué soberbia, en su mirar
Óyeme mi Lola, mi tierna Lola
Tu triste vida es tu triste historia
Pero qué manera, de caminar
Mira qué soberbia, en su mirar
Óyeme mi Lola, mi tierna Lola
Tu triste vida es tu triste historia
Fue mujer serena, hasta en el instante
De entregarse presta, a sus amantes
Es tiempo de llanto, es tiempo de duda
De nostalgia y de su locura
Tienes el consuelo de saberte llena
De cariño limpio y amor sincero
Porque nadie supo, robar de tus besos
Eso que hoy te sobra y que nadie añora
Óyeme mi Lola, mi tierna Lola
Tu triste vida es tu triste historia
Pero qué manera, de caminar
Mira qué soberbia, en su mirar
Óyeme mi Lola, mi tierna Lola
Tu triste vida es tu triste historia
Pero qué manera, de caminar
Mira qué soberbia, en su mirar
Óyeme mi Lola, mi tierna Lola
Tu triste vida es tu triste historia
Es el tiempo de la arruga que no perdona
Es el tiempo de la fruta, y la pintura
De Lola
Ze heet Lola en heeft een verhaal
Hoewel meer dan een verhaal, zal het een gedicht zijn
Haar hele leven was ze op zoek
Nachten van glorie, als een dolende ziel
Achter haar mantel, van een koude dame
Had ze verborgen, geweldige wapens
Voor de gevechten, van oog in oog
Die ze met voordeel, heel goed voerde
Het ging haar slecht, van hand tot hand
Van mond tot mond, van bed tot bed
Als een pop, die versleten raakt
Wordt ze oud en de pijn sleept mee
Hoor me mijn Lola, mijn lieve Lola
Je treurige leven is je treurige verhaal
Maar wat een manier, om te lopen
Kijk eens hoe trots, in haar blik
Hoor me mijn Lola, mijn lieve Lola
Je treurige leven is je treurige verhaal
Maar wat een manier, om te lopen
Kijk eens hoe trots, in haar blik
Hoor me mijn Lola, mijn lieve Lola
Je treurige leven is je treurige verhaal
Ze was een serene vrouw, zelfs in het moment
Van zich snel overgeven, aan haar minnaars
Het is tijd voor tranen, het is tijd voor twijfel
Van nostalgie en haar waanzin
Je hebt de troost om te weten dat je vol bent
Van schone genegenheid en oprechte liefde
Want niemand wist, iets van je kussen te stelen
Dat wat je vandaag over hebt en waar niemand naar verlangt
Hoor me mijn Lola, mijn lieve Lola
Je treurige leven is je treurige verhaal
Maar wat een manier, om te lopen
Kijk eens hoe trots, in haar blik
Hoor me mijn Lola, mijn lieve Lola
Je treurige leven is je treurige verhaal
Maar wat een manier, om te lopen
Kijk eens hoe trots, in haar blik
Hoor me mijn Lola, mijn lieve Lola
Je treurige leven is je treurige verhaal
Het is de tijd van de rimpel die niet vergeeft
Het is de tijd van de vrucht, en de verf
Escrita por: Manuel Quijano