Karakoyun
Dağlar başı burcu burcu duman
Gurbet elde beni komaya
Gittin benden uzaklara
Selam etmiş soranlara
Gözlerin yaşlı, kaşların kara
Düştümtımndan ben de yollara
Karakoyun meler sensizlikten
Benim benim kırtımı
Uçsuz bucaksız
Doylu yollarda
Kalbim hepm seninle orada
Çarkı belek bir keci dursa
Permansız gönlüm olsa
Karabata küsmüşüm ama
Hadidetat yoktur sultanda
Seni benden bir el alsa da
Bir bunak ver geldi sazma
Emiu gelip sana sorsa
Kalbim yanar Nedir çare
Pınarın suyu soğuktur ama
Derdime derman bulama
Kara kış gelmeden kaçsan kara
Eşibilik taksam boynma
Dün dermek istersin ama
Bütün gençliğim kalktı yolda
Düğün dernem istersin ama
Küçük geç kalıyor
Tüm derne istersin ama
Karakoyun
Bergen zijn vol rook
Ver van huis, ik ben in coma
Je bent ver weg van mij gegaan
Groeten aan degenen die vragen
Je ogen zijn vol tranen, je wenkbrauwen donker
Ik ben ook op de wegen gevallen
Karakoyun blaft van de eenzaamheid
Mijn, mijn verdriet
Eindeloos en uitgestrekt
Op de volle wegen
Mijn hart is altijd daar met jou
Als een geit die stil staat
Als mijn hart niet eeuwig zou zijn
Ben ik boos op de zwarte zee
Er is geen genot in jouw rijk
Zelfs als iemand je van mij wegneemt
Geef me een oude man, kom met je lier
Als je komt en naar je vraagt
Brandt mijn hart, wat is de oplossing?
Het water van de bron is koud
Maar het vindt geen medicijn voor mijn verdriet
Als je voor de strenge winter weg zou rennen
Zou ik een sjaal om mijn nek dragen
Gisteren wilde je het verzamelen
Maar al mijn jeugd is op de weg verdwenen
Je wilt een bruiloft en feest
Maar het is te laat
Je wilt alles, maar...