La llave
Puedo darte melodías, hacer rimas en tu nombre
pero nunca llegaré tan lejos
para devolverte tanta paz, tanta melancolía
tanta pausa en mi vida
como en la tinta cuando sueño canciones
como la razón cuando me faltan razones
como el tren que se mete en las nubes
sos la llave hacia otro lado y al costado de las cosas
donde no son sólo hermosas
puedo entender la realidad
y en realidad me haces entender eso que no todos ven
cuando así estamos no existen ni legalidades
ni posturas, sin darme cuenta ya me está abrazando
esta locura la que me hace ver todo distinto
la que me hace encontrar los caminos
Puedo hacerte mil banderas, puedo hablar de fantasías
pero estaria tan lejos de explicar
lo que es pasar por la frontera más sensible de mis días
y asi te rebajaría
como esas alas para levantar vuelo
como el destino que me lleva a tu cielo
como la nave que deshace los hielos
De Sleutel
Ik kan je melodieën geven, rijmen in jouw naam maken
maar ik zal nooit zo ver komen
om je zoveel rust, zoveel melancholie terug te geven
toegang tot de pauzes in mijn leven
zoals in de inkt wanneer ik droom van liedjes
zoals de reden wanneer ik redenen mis
zoals de trein die de wolken inrijdt
jij bent de sleutel naar een andere kant en naast de dingen
waar het niet alleen mooi is
ik kan de werkelijkheid begrijpen
en in werkelijkheid laat je me begrijpen wat niet iedereen ziet
wanneer we zo zijn bestaan er geen wetten
geen houdingen, zonder dat ik het besef omarmt deze waanzin me al
de waanzin die me alles anders laat zien
de waanzin die me de wegen laat vinden
Ik kan je duizend vlaggen maken, ik kan over fantasieën praten
maar ik zou zo ver weg zijn van uitleggen
wat het is om door de meest gevoelige grens van mijn dagen te gaan
en zo zou ik je verlagen
zoals die vleugels om op te stijgen
zoals het lot dat me naar jouw hemel leidt
zoals het schip dat het ijs doet smelten